کمی معمولی

2011-04-23T19:06:00.000-04:00

ساعت سه و سی و سه دقیقه است. اردیبهشت نوده. فردا باید برم یه جایی عکاسی کنم.
دارم ویتامین ث میخورمو اینو مینویسم.

اووَه. زندگی چقدر عوض شده تو این مدته.

حق مردم

2010-05-30T15:58:00.002-04:00

جناب آقای کفاشیان
ریاست فدراسیون فوتبال
صحبت‌های اخیر شما در باره‌ی تلاشتان برای غرامت ندادن یک ریال از حق مردم، افق‌های تازه‌ای از دریدگی و دودره‌بازی به روی همه‌ی ایرانیان عزیز گشود. با این حال پیرو صحبت‌های جناب‌عالی بنده به عنوان یکی از مردم، کاملا راضی به غرامت داده شدن حقم به علی دایی هستم. خدای نکرده یک جوری صحبت می‌کنید که انگار جناب‌عالی با آن سروضعتان رابین‌هودید و علی دایی هم پرنس جان و حق مردم هم افتاده دست شما و قرار است هیچ رقمه آن را به علی دایی ندهید. نه حالا، گیریم که حق من یکی را دست علی دایی ندادید. خدا وکیلی رک و رو راست بگویید می‌خواهید آن را چه کار کنید؟ بفرستید در خانه‌مان؟ یا این که دور هم آن را به گاو بزنید؟ انصافا که من یکی حاضرم حقم توی دهن سگ برود دست شما یکی نباشد. علی دایی که جزو افتخارات ملی ماست. جای خودش را دارد.
با این حال اگر خدای نکرده تلاش‌تان نتیجه داد و حق ما را به غرامت ندادید راهی فراهم کنید که یک جوری آن را به دست‌مان برسانید که زبانم لال زحمتتان بی‌نتیجه نمانده باشد.
با تشکر
یک مردم

2010-05-28T09:28:00.002-04:00

یک زمانی عضو یک گروهی تو فیسبوک بودم که از ایرانی�های خوش هیکل و قیافه درخواست می‌کرد بیان و عکس‌هاشونو بذارن اون‌جا که بقیه هم ببین و نظر بدن. و از اون‌جایی که صد صدرصد ایرانی ها فکر می‌کنند بهترین جهانند این گروه روز به روز به عکس‌هاش اضافه می‌شد و اکثرا هم این عضله‌های بی‌خاصیت بدن‌کار توش می‌پلکیدن. یک روز از سر بیکاری رفتم و برای یکی از این باباها که طبیعتا با خودش خیلی حال می‌کرد کامت گذاشتم و مسخره‌اش کردم. دو سه ساعت بعدش دیدم یارو برام مسیج زده که :

Do you have anything to say to me?

دقیقا با همین جمله. و راستش یا این که اون توی یک شهر دیگه بود و اصولا اگر دم دستم هم بود کاری از دستش بر نمی‌آمد ترسیدم جوابش رو بدم. ‌بعدها به این نتیجه‌ی منطقی رسیدم که اصلا سروکله زدن با این موجودات فایده‌ای نداره. اما خوب الان که فکر می‌کنم می‌بینم ترسم هم بی‌‌مورد بوده.

از رنجی که از استاد میبریم

2010-05-02T16:49:00.003-04:00

مثلا اگر کسی در اثبات استاد بودن مشکاتیان بگوید :‌شما تا حالا قطعه‌ی شیدایی استادو شنیدین؟ موفق شده استاد بودن مشکاتیان را ثابت کند؟ یعنی فکر می‌کنید نواختن (یا اجرای) خوب یک قطعه معیار مناسبی برای استاد بودن یکی است؟

با این حساب آیا استاد دانستن یکی مثل Tiesto به خاطر اجرای قطعه ای مثل Elements of Life کار غلطی است؟ با این پیش فرض که مشکاتیان سنتور قطعه‌ای را نواخته که احتمالا در چهارصد سال قبل و بعد مشابهش زیاد تکرار شده و خواهد شد و tiesto کاری را اجرا کرده که قبل از آن مشابهش نبوده و خودش هم یک سال بعد بهترش را بیرون داده.

تکه‌ی محشر ترانه: سبک رقص بلا

2010-01-23T17:26:00.001-05:00

ای سبک رقص بلا تو مکن ناز و بیا

ویگن
آهنگ : چرا نمی‌رقصی (نسخه‌ی قدیمی)
آلبوم: دوکبوتر

پ.ن: دقت کنید که حتما این یک تکه باید با لهجه و صدای ویگن اون قدیم‌ها خوانده شود که به درستی ادا شده باشد.

2009-12-08T18:14:00.000-05:00

نمی‌فهمم چرا همه‌ی ماها و محض رضای خدا همه‌مان علاقه‌ی خاصی به مظلوم نمایی و مظلوم پروری داریم. یعنی اصلا همه‌ی ما ایرانی‌ها ته ناخودآگاهمان منتظریم که یکی توسری مشتی بهمان بزند که بعد زار بیفتیم روی زمین و خودمان را بزنیم و بخراشیم که: ملت، من بربخت آواره را نگاه کنید. و بعد حتما هم انتظار داریم که همه حرفمان را باور کنند و دستی به سرگوشمان بکشند. بعد هم نفرینی و آهی روانه‌ی ظالم گردن‌کش نامردی کنیم که به این روزمان انداخته و خوش باشیم که آه مظلوم گیراست. من مرده و شما زنده آخر عاقبت این ظالم نامرد را ببینید.

آقا/خانم‌جان. بهت توهین شده یا تهمت زده شده؟ یا مثلا به ناروا حقی ازت ضایع کرده‌اند؟ تروخدا هرکاری می‌کنی بیخیال مظلوم نمای شو. دستت می‌رسد دهن طرفت را سرویس کن که تا هفت نسل بعد هم نوه و نتیجه‌هایش هم به فکر تکرار قضیه نیفتند. یا نه توهم چاک دهنت را وا کن فحش بده و تهمت بزن و دروغ بگو. یا نه ساکت باش. دستت و زورت هم نمی‌رسد چاک دهنت هم قدر کافی باز نمی‌شود ساکت هم نمی‌خواهی باشی، خوب عزیز من مملکت قانون دارد. برو از طرفت شکایت کن حقت را بگر یا چه می‌دانم اعاده حیثیت کن. اما محض رضای خدا چسناله نکن و خودت را به خاک و خل نمال. ازین نامه‌های سرگشاده‌ی صدمن یک غز الکی ننویس و جریان را به روز قیامت واگذارنکن. برو در همین دنیا توی دادگاه از طرف شکایت کن که اگر نشد هم دلت خوش باشد که ما کردیم و نشد.

مثل علی دایی باش که در جواب خزعبلات مایلی کهن شکایت کرد و دادگاه هم به نفعش حکم داد و مرتیکه‌ی هوچی را از مصاحبه ممنوع کرد که آخرش هم که نمی‌دانم چی شد که از ممنوع المصاحبه‌ای درآمده بود و خواست جواب سوال بدهد یک گریه سیر کرد بعد هم دوروبرش را نگاه کرد که مبادا حرف نامربوطی راجع به علی دایی زد کسی سریع خبر نبرد. این طوری هم نشدی‌ها عین محمّد رحمانیان نباش که ورداشته چسناله‌ی غمناک نوشته در جواب چیزی که خودش با استناد به مدرک می‌گوید توهین است.

فاجعه‌ی دلبستگی

2009-12-05T19:45:00.000-05:00

گاهی وقت‌ها وسط آهنگ‌هایی که می‌شنوم بعضی از تکه ها به نظرم خیلی محشر می‌آیند. طوری که دلم می‌خواد جایی بنویسمشان که هم یاد خودم بماند و هم بقیه‌ را شریک کرده باشم. برای همین از این به بعد هر از گاهی که به یکی از این تکه‌های محشر برخوردم این جا می‌نویسمش.

چیزی که امروز شنیدم این بود:‌

اما این حادثه‌ی برج و کبوتر
قصه‌ی فاجعه‌ی دلبستگی شد

ابی
آهنگ برج
آلبوم کوه

2009-11-11T16:18:00.001-05:00

حالا این همه مدت گذشت و به استاد گیر ندادم دلیل نمی‌شه که استاد آدم شده باشه یا مثلااتفاق خاصی نیفتاده باشه. فقط حسش نبود. وگرنه چیزی که زیاده سوژه است برای گیر دادن به استاد. یکیش هم همین غیبت استاد در مراسم بزرگداشت داماد گرامی و عزیز و استاد موسیقی و سنتور نواز بی بدیل،‌ مشکاتیان. حالا گیریم که قبل مرگ زیاد رابطه‌شان خوب نبوده اما بعد مرگ که باید برای بیستن دهن مردم هم که شده یک حضوری پیدا می‌کردند استاد.

پ.ن: اون زنجیر طلاتو بخورم همایون . بیا مسافرکشی هم بکن دیگه.

2009-11-03T14:23:00.003-05:00

من نوشتنم میاد اما درست نوشتنم نمیاد. هردفعه کلی می‌نویسم و پاک می‌کنم آخرش هم بیخیال ماجرا می‌شم. برای نوشتن دوخط پست ناقابل یک ساعت وقت میگذارم و بالا و پایین می‌رم و دست آخر به دلم نمی‌شینه و پاکش می‌کنم.
یعنی واقعا نیاز به کار دارم در این مساله‌ها ...

2009-10-25T09:47:00.002-04:00

بالاخره یک جایی باید جلوی این ک.و.ن گشادی مفرطم را می‌گرفتم. فکر کنم عوض کردن قالب این جا برای شروع بد نباشد.

2009-09-06T07:27:00.002-04:00

گاها آدم میمونه راجع به یک چیز خاص چه طور قضاوت کنه. چه فکری راجع بهش بکنه و ته ذهنش ازش چجوری یاد کنه.
اما اینا همش درس زندگیه. باید با همین تردید ها دست و پنجه نرم کرد تا بزرگ شد.

یک آمپول زن

2009-02-04T18:06:00.004-05:00

دفعه‌ی پیش که این پست رو می‌نوشتم فکر می‌کردم که خیلی دارم تند می‌رم و از یک اشتباه لپی و ساده‌ی این استاد نهایت سو‌استفاده‌ رو می‌کنم. اما خوب الان بعد از خوندن این جمله :

"سارا بلافاصله او را از املاک بیرون می‌اندازد و از دروور کمک می‌گیرد تا سر و سامانی به املاکش دهد. ابتدا باید دام‌ها را حرکت دهند که در این راه، دوستانی را هم از دست می‌دهند و سپس، باید به املاک سر و سامانی دهند"

که گویا توسط یکی از اقوام استاد نوشته شده به این نتیجه رسیدم که تند که نرفته بودم هیچ، یواش هم می‌رفتم.
به نظر من کوتوله و دست دوم و تقلبی بودن به خودی خود انقدر‌ها هم بد نیست. بالاخره هرچه‌که باشه این‌روزها سر که بچرحونی از این آدم‌ها می‌بینی. اما یک چیز هست که اصلا نتونستم باهاش کنار بیام. اون‌هم آدم کوتوله‌ایه که توی هر سوراخی سر یک انگشت فرو می‌کنه و دوست داره راجع به هر چیزی اظهار نظر علمی و فنی کرده باشه.

پ.ن: موقع هوا کردن پست هنوز چشمم به این بخش ازاین شاهکار ادبی روشن نشده بود. " به ضرس ‌قاطع می‌شود گفت در کجاها از تکنیک پرده‌ی آبی استفاده شده. " خدا را صد هزار مرتبه شکر که اگر تا الان یکی نبود که با ضرس قاطع بگوید در کجاهای یک فیلم از تکنیک پرده‌ی آبی استفاده شدهٰ از الان به بعد یک پزشک هست که این کار را بکند.

2009-01-22T15:16:00.002-05:00

دوباره طبق روال همیشه سرما خوردم.

دماغم کیپ شده و آبریزش داره. گلوم سنگین شده و چشام می‌سوزن. تمام تنم هم درد می‌کنه. نای راه رفتن ندارم و تنم از زور خستگی خم شده. کلی دارو خوردم و هر از گاهی هم بخور می‌دم.

می‌دونم که این هم چندروز دیگه خوب می‌شه. اما اینم می‌دونم که دو سه هفته دیگه باز یه دونه بدترشو می‌گیرم و داستان از نو.

2009-01-18T14:01:00.004-05:00

حالا همه‌ی مزخرف نویسی‌ها و ترجمه‌های درپیت این استاد که به اسم آی‌تی نویسی و اینا هم تموم میشن به یه طرف این به دونه جمله هم به طرف :

"بسیاری از گروه‌های حرفه‌ای که این نوع کلاهبرداری را انجام می‌دهند، حرفه ای هستند"

یعنی مثلا بسیاری گروه‌های حرفه‌ای هم هستند که حرفه‌ای نیستند. یا مثلا گروه‌های غیر حرفه‌ای ای هم هستند که حرفه‌ای هستند.

تن تو گرمی آفتاب توی چله‌ی تابستون

2008-12-31T18:30:00.006-05:00

یعنی این آخر خوش سلیقگیه که درست وسط یک چنین آهنگی به جای همه‌ی مزخرفاتی که می‌شه خوند بگی:

تن تو گرمی آفتاب توی چله‌ی تابستون

2008-11-07T02:42:00.000-05:00

اگرچه که مطلب قبلی تقریبا راجع به همه‌ی خواننده‌های ایرانی صدق می‌کرد، اما به طور خاص هدفم جوادی به اسم امید بود. لب غنچه، زور زند برای "آقا" بودن و خواندن گل رویایی. تنظیم برای ارکستر از یک خالتور دیگر.

2008-09-26T19:36:00.001-04:00

تعداد زیادی نوازنده ویلون با چهره‌های آرام و لباس‌های خیلی رسمی و جدیت شدید در حال نواختن ویلون. نحوه چینش نوازنده‌ها و قیافه‌شان باید طوری باشد که هر بیننده‌ای را یاد یک آهنگ با کلاس و متشخص بیندازد.

کمی این ورتر، یکی از هزاران خواننده‌ی درپیت موسیقی ایران در حال پشتک زدن و شکلک درآوردن و لب‌خوانی یکی از جوادترین آهنگ‌های عمرشان.

2008-09-22T22:56:00.002-04:00

شروع می‌کنیم.

2008-06-18T14:50:00.002-04:00

در ایرانم و تقریبا یک ماه و چند روزی هست که در این جا به سر می‌برم. تقریبا همه چیز سر جای خودش است و چیز خاصی تغییر نکرده. منتهی یک چیزی که هست من اصلا دست و دلم نمی‌رود این‌جا چیزی بنویسم. با قیافه‌اش اصلا حال نمی‌کنم. برای همینم قصد دارم دوباره سر و شکلش را عوض کنم. حالا تا اون موقع.

2008-04-25T05:01:00.000-04:00

میدونید؟ بعضی وقت‌ها توی بعضی موقعیت‌ها و لحظه‌ها،‌ فقط و فقط خودتی. هیچ کس دیگه‌ای نیست. اگرهم کسی باشه کاری از دستش بر نمی‌آد.

استاد و دیگر هیچ

2008-04-20T02:38:00.005-04:00

1-مثل این‌که این استاد لطفی یک عقده‌ی دیده شدن دارند که هر شیش هفت ماه یک بار عود می‌کند. بعد احتمالا زنگ می‌زنند به دفتر هرچی مجله و روزنامه و خبرگزاری دم دست و اعلام می‌کنند: کنفرانس خبری دارم. هرچی عکاس و خبرنگار دارین بفرستین این‌جا. بعد موهایشان را شانه می‌کنند. لباس خوشگله‌شان را می‌پوشند و چندتایی هم ‍ژست خفن برای همه‌ی عکاس‌ها می‌گیرند و کمی برای خبرنگاران حرف می‌زنند.
دوباره رفت تا شش ماه بعد ....

2- استاد شجریان گویا چند وقت پیش حالشان خوب نبود. افتخار دادند و در بیمارستان بستری شدند و چند پزشک افتخار حضور در محفل استاد را پیدا کردند و خلاصه خطر رفع شد و قلب موسیقی سنتی ایران (چه بسا دنیای موسیقی) که داشت می‌رفت از تپیدن باز به‌ایستد جانی دوباره گرفت و شروع به تپیدن کرد. به همین مناسبت استاد در پیامی ویدیویی که در اتاق بیمارستان (که افتخار پذیرایی از حضور مبارک استاد را داشت) ضبط شده بود اعلام کردند: سلام به علاقه‌مندان و دوستداران. من الان در بیمارستان کسری بعد از عملم. حالمم خوبه. اینشالله تا چند وقت دیگه کنسرتامو برگزار می‌کنم، درود بر همه‌ی شما.این پیام چند نکته در برداشت:
1- بیرون از بیمارستان فقط و فقط علاقه‌مندان و دوستداران حضور دارند که از قرار معلوم تعدادشان هفتاد میلیون نفر است.
2- استاد الان حالشون خوبه.
3- علاقه‌مندان و دوستداران عزیز. نگران نباشید. استاد علاوه بر این‌که حالشون خوبه تا چند وقت دیگه هم کنسرتاشونو برگزار می‌کنند.
4- اصولا استاد زنده‌اند که کنسرت برگزار کنند.
5- و مهمتر از همه این‌که: استاد روابط صمیمانه‌ و تنگاتنگی با سوپر دریانی محلشان دارند. چرا که در پیام تاریخی‌شان مبنی بر صحت و سلامت قلب تپنده‌ی موسیقی جهان، از تاکتیکی مشابه تاکتیک سوپر دریانی‌ها در تبلیغ اجناس بی‌مصرف استفاده کردند. احساسی که بعد از دیدن و شنیدن ( و بوییدن و بوسیدن) پیام استاد بهتان دست خواهد داد بسیار شبیه احساستان بعد از خواندن جمله‌ی "خیارشور دبه‌ای رسید" روی شیشه‌ی سوپری محلتان خواهد بود. درعین حالی که مطمئنید خیارشور دبه‌ای انسولین نیست اما احتمالا احساس خواهید کرد که الان خیل علاقه‌مندان و دوستداران خیارشور دبه‌ای در مغازه را از جا می‌کنند.

استاد الان دارن کنسرتاشونو برگزار می‌کنن. البته نه در ایران بلکه در کانادا و اروپا و آمریکا. و طبیعتا هر خری می‌داند که کانادا و آمریکا و اروپا مجموعا (و چه بسا تک تک) تعداد زیادی ( خیلی بیشتر ازهفتاد میلیون داخل ایران) دوستدار و هوادار در خودشان جای داده‌اند. گیریم استاد (که گویا توی خانه هم همین‌طور صدایشان می‌‌کنند) نهایت موسیقی سنتی باشند و برگزار نشدن کنسرتشان هم طبیعتا ضربه و لطمه‌ی جبران ناپذیری به بدنه‌ی موسیقی سنتی وارد کند و حتی اصلا کپی برابر اصلشان (همایونشون اینا) هم وجود نداشته باشد. مردم ایران نباید از فیض وجود استاد بهره‌مند باشند؟

3- همه‌ی این‌ها یک طرف ژست استاد افتخاری برای عکس روی جلد آلبوم قلندوار (که تا دقایقی پیش از نوشتن این پست آخرین آلبوم استد بود) یک طرف. نه جان من ببینید:

حالت دست، نگاه خمار، سیبیل شهلا، و قوز استاد که با حالتی قلندروار مشغول توصیف چیز خاصی است همه و همه معنی جدیدی به کلمه‌ی قلندر می‌دهند.

در همین زمینه: کاش کمی جرم‌گیر دستشویی می‌رسید

2008-04-17T22:37:00.002-04:00

من هنوز هم از مساوی کردن تیم علی دایی جلوی کویت خوشحالم. هنوز هم امیدوارم از این مرحله بالا نرویم. حتی امیدوارترم که فوتبال ایران با همه‌ی تیم‌های درپیت و مزخرف و غیر‌حرفه‌ای‌اش کلا یک مدتی تعطیل شود. برای این حرفم هم دلیل دارم. الکی که حرف نمی‌زنم.

2008-03-26T18:17:00.002-04:00

تیم ملی با علی دایی جلوی کویت مساوی کرد و من خوشحالم. امیدوارم از همین مرحله‌ی اول هم بالا نریم.

2008-02-27T20:48:00.001-05:00

گدایی می‌کردی بهتر از این بود که پیش اون ... دیو:ث دستتو دراز کنی.
(علی سنتوری، درست وسط دعوای علی و هانیه)

خیلی سخته از بین اون همه دیالوگ خوب یکی رو انتخاب کرد، اما این یکی به نظرم جزو بهترین‌هاست. چون جدا از همه‌ی کلمه‌هاش که به دقت و درستی انخاب شدن، حس غرور و عزت نفس علی که به نظر من مهمترین موضوع فیلمه به خوبی نشون می‌ده.

2008-02-24T18:53:00.001-05:00

مشکلی توی این دنیا نیست که با یه سانفرانسیسکو رفتن حل نشه.

اطلاعاتی راجع به نسخه‌ی قاچاقی سنتوری

2008-02-18T02:37:00.000-05:00

شاید همان‌طوری که خبر داشته باشید سنتوری از حدودا یک ماه پیش در تورنتو و ونکوور و کالیفرنیا اکران شده. از حدودا یک هفته پیش هم نسخه‌ی قاچاق فیلم بیرون آمد.

روز اول حدودا بیست دقیقه‌ای دیر به سینما رسیدم . برای همین با تمام علاقه‌ای که به دیدن سنتوری در اولین نمایش داشتم ترجیح دادم بی‌خیال دیدن فیلم بشوم . ولی یواشکی سری به سالن نمایش دهنده ی فیلم زدم و برخلاف انتظارم دیدم که فقط چهار نفر توی سالن نشسته‌اند. فکر کردم شاید به خاطر این کسی خبر نداشته و ساعتش هم مناسب نیست کسی نیامده. اما فردای همان روز که از قضا شنبه بود و روز تعطیل به حساب می‌آمد دوباره برای اولین سانس نمایش فیلم رفتم (و بلیط خریدم) به غیر از خودم فقط چهار نفر دیگر توی سالن بودند. فیلم هم که تمام شد زنگ زدم به دوسه تا از بچه‌ها و برای سانس سوم همان شب قرار گذاشتیم (و همه بلیط خریدیم) که خوشبختانه از این یکی استقبال شده بود و حدودا سی چهل نفری توی سینما بودند. من هم تمام مدت دوباری که فیلم را دیدم شده بودم دوتا چشم و گوش گنده و سکانس به سکانس فیلم را می‌بلعیدم. بعدش هم که با بچه‌ها دور هم جمع شدیم که قلیانی بزنیم و دودی به بدن برسانیم راجع به همه‌ی لحظه‌های باحال فیلم صحبت کردیم و اتفاقا چندتا از نکته‌های باحالی که در زیرنویس فیلم پیدا کرده بودیم برای هم تعریف کردیم.

هفته‌ی پیش که خبر بیرون آمدن نسخه‌ی قاچاق سنتوری را شنیدم اولین جایی که برای دودره شدن فیلم به فکرم رسید یکی از همین سالن‌ها بود. خوب همان‌طوری که گفتم سانس اول اکران فیلم که جمعه بود فقط چهار نفر توی سینما بودند. من هم خیلی راحت و بدون داشتن بلیط یک سر و گوشی توی سالن آب دادم و زدم بیرون. حالا حساب کنید یک روز وسط هفته و یک سانس خلوت و یک دوربین و یک سه‌پایه چه کارهایی که نمی‌توانند بکنند. بعد هم فیلم را از iranproud که اولین جایی بود که فیلم را برای دانلود گذاشته بود دانلود کردم و با چیزی که خودم در سینما دیده بودم مقایسه کردم با تقریب خوبی مطمئن شدم که این همان چیزی‌ است که در سینما دیده بودم. برای محکم کاری هم گشتم و همه‌ی تیکه‌های بامزه‌ی زیرنویس را با چیزهایی که پیدا کرده بودیم مطابقت دادم که مو نمی‌زد. برای همین است که با اطمینان کامل می‌گویم این نسخه‌ای که از سنتوری پخش شده همین نسخه‌ای است که در آمریکای شمالی روی پرده رفته و این روها هم نمایشش ادامه دارد. نکته‌ی دوم هم این که این نسخه‌ی قابل دانلود (و حالا قابل خرید در پیاده رو) با وجود کیفیت خوبش یکی دو پله‌ای با چیزی که در سینما دیدم در کیفیت صدا و تصویر فرق دارد. برای همین حاضرم شرط ببندم که در یکی از همین شهر‌های نمایش دهنده (چه بسا همین تورنتو) و در یکی از سانس‌های خلوت با دوربین از روی پرده ضبط شده.

امیدوارم این مطلب یک جورهایی به دست مهرجویی یا هرکسی که دنبال یک چنین اطلاعاتی می‌گردد برسد. چون این ور و آن ور خواندم که هنوز هم درست و درمان نمی‌دانستتند که فیلم از کجا لو رفته.

2008-01-08T20:49:00.001-05:00

هوس کردم یک سری کارهای خلاف عرف بی‌خطر انجام بدم. مثلا دارم فکر می‌کنم همین‌جوری بدون بی‌دلیل حلقه بندازم تو دست چپم. بعد ببینم واکنش بقیه چجوریاست.

یکی از طرح‌های دیگه هم که خیلی بهش فکر می‌کنم این هست که یک روز با لباس شنا برم دانشگاه.

2007-12-30T02:34:00.000-05:00

من یک عادت بدی دارم که خیلی وقت‌ها شروع می‌کنم برای خودم کتابی حرف زدن. یعنی مثلا یک چیزی به ذهنم می‌رسد (حالا هرچی٫ از یک پست برای این‌جا بگیر تا یک داستان راجع به معافی سربازی) بعد شروع می‌کنم برای خودم کتابی حرف زدن و تمام داستان را از سر تا ته توی ذهنم می‌نویسم. این خودش به تنهایی اصلا چیز بدی نیست و فکر می‌کنم اصلا خیلی به باز شدن ذهن آدم کمک می‌کند. منتهی بدی ماجرا این‌جاست که خیلی وقت‌ها تمام کیف قضیه با نوشته شدن داستان توی ذهنم از بین می‌رود و اصلا نیازی به روی کاغذ آوردن یا نوشتنش در این‌جا نمی‌بینم. خیلی وقت‌ها هم شده که سر تکلیف‌های دانشگاه از همین عادت بدم ضربه خورده باشم. مثلا برای یک موضوعی که قرار شده چند صفحه مقاله بنویسیم توی ذهنم کلی حرف می‌زنم و ایده‌های قشنگ پرورش می‌دهم ولی بعدش که باید همه‌ی ایده‌های قشنگ را تایپ کنم و تحویل استادم بدهم مثل خر توی گل می‌مانم.

برای همین اگر می‌بینید این‌جا هرازگاهی خیلی خاک می‌خورد دلیلش فقط و فقط همین عادت بدِ من است.

تکمیل:‌ استاد شوالیه موسیقی

2007-12-29T13:00:00.000-05:00

در راستای این پست توجه شما را جلب می‌کنم به این عکس.

(با لحن گوینده‌ی کارتون‌های ژاپنی زمان کودکی بخوانید) : و بدین ترتیب استادِ شوالیه و کت‌وشلوارِ مشکی سال‌های سال باهم به خوبی و خوشی زندگی کردند.

2007-12-19T01:48:00.000-05:00

بالاخره بعد از این مدت چهارساله‌ی زندگی تو کانادا ما نفهمیدیم که باید با بچه‌های ایران پیش بریم یا پیگیر خبرهای این‌ور باشیم.

محسن نامجو کجاست؟

2007-11-10T21:43:00.000-05:00

راستی گفتم روزگار بد و پدیده‌های بی‌ارزش، از محسن نامجو چه خبر؟ بعد از رفتنش به اروپا چرا خبری ازش نشده؟

سناریو جالب و امتحان شده‌ای بود. اول مطرح شو. بعد سروصدا کن. بعد هزار تا حاشیه دور خودت درست کن. روزی یکی دوت خیر از خودت منتشر کن. بعد هم بالاخره خدا بزرگ است. یک جایی هست که با همه‌ی این حاشیه‌ها ازش پناهندگی‌ای بورسی چیزی بگیری.

2007-11-08T01:15:00.000-05:00

سی چهل سال پیش پدیده‌هامون یه مشت غول بودن. در هر زمینه‌ای. هر کسی هم می‌خواست ادای پدیده بودن دربیاره مجبور از بین غول های موجود از یکی تقلید کنه.

اما حالا انقدر پیزوری شدیم که پدیده‌مون می‌شه یه چیزی مثل بنیامین. بعد یکی هم که می‌خواد خودشو به عنوان پدیده جا بزنه میاد و از بنیامین تقلید می‌کنه.

واقعا ملت بدبختی هستیم.

استاد شوالیه موسیقی

2007-11-03T19:38:00.000-04:00

پارسال بعد از دیدن عکس‌های کنسرت شهرام ناظری چیزی نوشته بودم و به سر و وضع استاد! و دکور صحنه گیر داده بودم. امسال هم استاد بعد از این‌که تمام تپه‌های افتخار ایران را علامت‌گذاری کردند یک سری هم به فرانسه زندند و بعد از تکان دادن تن و بدن ژان‌دارک توی قبر نشان شوالیه فرانسه را دریافت کردند. نکته‌ی مهم قضیه این بود که استاد در مراسم اهدای نشان به جای لباس همیشگی‌شان (که آدم را یاد حاجی فیروز‌های سر چهارراه ها می‌انداخت) کت و شلواری پوشیده بودند که بیژن پاکزاد برایشان طراحی کرده بوده (کاش یکی هم برای استاد شانه طراحی می‌کرد).

اما نکته‌ی مهم قضیه این‌جاست که گویا استاد خیلی از سر و وضع جدید خوششان آمده ولی از آن‌جایی که هنوز با نمایندگی‌های ایکات و هاکوپیان آشنا نشده‌اند قصد ندارند کت‌و‌شلوار جدید را از تنشان بیرون بیاورند و همه‌جا با همین کت‌و‌شلوار حضور پیدا می‌کنند ( نگاه کنید به عکسهای این‌جا و این‌جا ). البته شاید هنوز برای قضاوت کمی زود باشد. اما اگر استاد در دو سه مراسم بعدی هم همین کت و شلوار تنشان بود مطمئن باشید که حالا حالا ها قصد در‌اوردنش را ندارند.

پ.ن1: پیشوند استاد خیلی کم بود، حالا از این به بعد باید شوالیه موسیقی ایران را هم تحمل کنیم.

پ.ن2: فکرش را بکنید که بدبخت بیِن پاکزاد چه دردسرهایی کشیده تا برای استاد کت‌و‌شلوار طراحی کند. این را هم از خودم درنیاورده‌ام. احتمالا شما هم با خواندن این جمله : "در حقیقت من سابقه ای در انتخاب کردن این نوع لباس شوالیه ای داشتم و ایشان هم به فرم خودشان درویش هستند. اما با اصرار، طرحی که در ذهنم داشتم را به ایشان معرفی کردم" که معنی دقیقش می‌شود: بابا ما خودمون یه عمره که باسه این و اون لباس طراحی می‌کنیم. نمی‌دونید چه پوستی ازمون کنده شد که یه لباس آدمیزادی تن این کنیم، به این نتیجه می‌رسید.

ماهی‌ها عاشق می‌شوند

2007-11-02T01:47:00.000-04:00

توکا: سلام، کجا می‌رین؟
عزیز: هیچ‌جا! تو کجا می‌ری؟
توکا: هیچ‌جا! شما چی؟
...
عزیز: گریه می‌کنی؟
توکا: نه...
عزیز: می‌دونی آدمایی که می‌تونن گاهی وقتا یه شکم سیر گریه کنن، چقدر شانس دارن؟ خوب حالا بگو کجا می‌ری؟
توکا: خوب منم می رم یه جا یه شکم سیر گریه کنم! شماهم بیاین ...
عزیز: شکم سیرش عالیه، ولی گریه‌شو قول نمی‌دم.
توکا: خوب نمی‌خواد گریه‌کنین. فقط بیاین. دوچرختونو بذارین بیاین.
عزیز: باشه .
نمای بعد با صدای غش غش خنده‌ی توکا شروع می‌شه.
□
خیلی چیزها هستند که حس زندگی و زنده بودن به آدم می‌دهند. برای من ماهی‌ها عاشق می‌شوند یکی از همین چیز‌هاست. تا الان خود فیلم را هفت هشت باری دیده ام. صحنه‌های این چنینی‌اش را هم صدباری دوره‌ کرده‌ام. اما هنوز هم از دیدنش سیر نشده‌ام. خیلی دوست دارم بعدا سر فرصت مفصل‌تر درباره‌اش بنویسم.

2007-10-30T18:04:00.000-04:00

یه چیز نوستول بگم همگی دور هم حال کنیم:
فیلم سینمایی شبکه یک

چرا استقلال امروز باخت یا : وقتی همیشه نمی‌توان با توکل به خدا تیم اداره کرد

2007-09-14T18:10:00.000-04:00

راستش امروز که داشتم از جام‌جم ۲ بازی استقلال و سایپا را نگاه می‌کردم نکته‌ی جالبی به نظرم رسید.

با وجود همه‌ی هارت‌و‌پورتی که استقلال برای آوردن ناصر حجازی و کلی بازکن اسم و رسم دار به تیم به پا کرد تا الان اصلا نتیجه‌ی خوبی نگرفته. برخلاف استقلال٫ پرسپولیس که به جای مهره‌های خوب ( منظورم از خوب بازکن‌های پرسروصدا و انتقال‌های خبرساز است) بیشتر روی آوردن افشین قطبی که یکی از آدم‌های کار درست فوتبال دنیاست سرمایه گذاری کرده تا الان وضع خیلی بهتری نسبت به استقلال دارد. تا این‌جای کار همه‌چیز خیلی معمولی به نظر می‌رسد. منتهی نکته‌ی اصلی این است که در فوتبالی مثل فوتبال ایران که تقریبا همه چیز روی مادر قحبگی و معادلات ناسالم می‌چرخد چه‌طور آدم سالم و با دانشی مثل افشین قطبی ( مسلما منظور من در این‌جا از سالم بودن٫ ساده‌گی و حماقت نیست. افشین قطبی اگر بیش از حد سالم بود عمرا هیچ وقت به این‌جایی که هست نمی‌رسید) توانسته موفق باشد؟

جوابش خیلی سخت نیست. افشین قطبی برخلاف ۹۹ درصد مربی‌های ایرانی و ۱۰۰ درصد مربی‌های خارجی لیگ ایران از دانشش ( که به روز هم هست) برای هدایت پرسپولیس استفاده می‌کند و سر‌و‌کله زدن با بقیه مسایل را به عهده‌ی استیلی گذاشته. این چیزی است که تا این‌جای کار معلوم شده. یعنی یک مربی برای حل مسایل فنی و یک کمک مربی برای رفع و رجوع بقیه‌کارها.

برخلاف افشین قطبی٫ ناصر حجازی که تقریبا تمام افتخارش این است که در جام جهای فلان برای تیم ملی بازی کرده و چند‌سالی هم مربی استقلال بوده و هیچ گلی به سر این تیم نزده٫ فقط از مادر قحبگی برای هدایت تیمش استفاده می‌کند. دستیارش٬ صمد مرفاوی هم دست‌کمی از خودش ندارد و نمی‌تواند هیچ کمکی از لحاظ فنی به

ناصر‌خان

بدهد. برای همین هم هست که تا الان استقلال هیچ نتیجه‌ی درستی نگرفته و امروز ۲-۱ به سایپا باخت.

تاکسی نوشته‌ها: ماجرای وبسایت فارسی و عکس انداختن بغل مهستی

2007-07-18T17:47:00.000-04:00

رادیو داشت خبر راه اندازی‌ وب‌سایت فارسی وزارت دفاع اسراییل را می‌داد و از این صحبت می‌کرد که مسئولان اسراییلی قصد دارند با استفاده از این وبسایت ایرانیان یهودی ( یا یهودی‌های ایرانی) را به مهاجرت به اسرایل تشویق کنند:‌

آقا حدودا بیست و پنج ساله: آره آقا. اینا میان به هرکی مه بره اون‌جا پنج‌هزار دلار میدن.

راننده‌ی تاکسی: جدی؟! چه باحال.

همان آقا: آره. آشنامون باسم تعریف می‌کرد اینا می‌برنت اون‌جا پنج‌هزارتا بهت می‌دن، خونه بهت می‌دن، ماشین می‌دن، زنتم باست می‌گیرن.

راننده: چه‌ یاحال. دمشون گرم.

آقای بیست و پنج ساله‌ی متخصص مسایل خاورمیانه و مهاجرین یهودی اسراییل: آره. اینارو فامیلمون باسم تعریف کرد. تو وزارت اطلاعاته. ببین اینایی که این الان می‌گه ... من دو ماه پیش از دهن این شنیدم.

چندین دقیقه سکوت

کماکان آقای بیست و پنج ساله: تازه چرا اینو می‌گی. یکی از دوستای ما. کُرد ایرانه. همون دو سه سال پیش موقع شلوغیای عراق. کوبید رفت اونجا بعد از اونجام رفت ترکیه بعدم اینگیلیس. ببین چقدر وضعش خوب شده بود که بغل مهستی عکس انداخته بود این فرستاده بود باسه داداشش اونم به ما نشون داد.

نکته: ما همه از دم کارشناسیم. فقط اشتباها در شغل‌های دیگری مشغول به کار می‌شویم.

نکته‌ی 2: اصولا یکی از نکات مهمی که باعث باحال‌تر جلوه کردن ما می‌شود این است که هر چیز جدیدی (فرقی نمی‌کند، خبر، فیلم، آهنگ رپ یا جدیدا محسن نامجو) دوماه قبل از بیرون آمدن یک جورهایی از زیر دست ما رد شده باشد. مثلا در این مورد خاص شخصیت اول ما یک خبر را دو ماه قبل از کسی شنیده بود. در موارد دیگر شما خودتان با سامان ویلسون رفیق فابریک (بچه محل، هم مدرسه‌ای ... ) هستید و آهنگ جدیدش را که هنوز بیرون نیامده گوش کرده‌اید. با احیانا در جلسه‌ی اکران خصوصی فلان فیلم حضور داشته‌اید.

نکته‌ی 3:‌این برادران وزارت اطلاعات هم انصافا آدم‌های بی‌احتیاطی هستند. بر‌می‌دارند همه اسرار مملکت را برای تمام فک و فامیلشان تعریف می‌کنند. طبق قواعد دیالوگ‌های تاکسی مامور وزارت اطلاعات کسی است که: موقع سلام علیک کردن با هرکسی می‌گوید: سلام فلانی هستم مامور وزارت. چنین آدمی در مهمانی‌های خانوادگی و جمع‌های دوستانه،ماجرای تمام پرونده‌های فوق محرمانه‌ی محل کارش را بری فک و فمیل و دوستان تعریف می‌کند.

نکته‌ی 4: یکی از نشانه‌های خوشبختی آدم این است که بغل مهستی (یا هر بلبل بی‌بدیل آواز و موسیقی ایرانی ساکن خارج که ترجیحا همین روزها هم مرده باشد) عکس داشته باشد.

یک صحنه از یک پمپ بنزین

2007-07-13T17:32:00.000-04:00

زمان: همین امروز

مکان: پمپ بنزینی در اراک

با ماشین میریم توی پمپ بنزین. صف را انتخاب می‌کنیم. بعد از حدودا سی ثانیه یکی تق تق می‌زنه به شیشه‌ی ماشین. می‌بینیم همون آقاهه‌است که اول پمپ وایساده بود و به ماشینا نگاه می‌کرد . می‌گه: بنزین نمی‌خواید؟ سی‌لیتر دارم. از قرار لیتری دویست تومان. بعد‌هم می‌گه بنزین مال کارت تاکسی‌شه که امروز باهاش کار نمی‌کنه. می‌گیم که سی‌لیتر خیلی کمه و باید شصت لیتر بزنیم و باک‌رو پر کنیم. اونم قبول می‌کنه. یک دقیقه بعد با میاد دم ماشین و طوری که کسی نفهمه کارتو بهمون می‌ده. ماهم زیر نگاه‌های فضول اون آقاهه که قیافش خیلی به مامورا می‌خوره شصت لیتر بنزین با کارت آقاهه می‌زنیم. بعد از پمپ در میایم، آقاهه‌رو یکم جلوتر پیداش می‌کنیم کارت سوختش و دوازده هزار تومان توافقی رو بهش می‌دیم، بهم لبخند می‌زنیم و از هم تشکر می‌کنیم و هرکدوممون در کمال رضایت می‌ریم پی کارمون.

1- یک جایی تو درسای اقتصادمون داشتیم که اگه دولت بخواد با دستکاری کردن یک سری چیز‌ها عرضه‌ی کالایی رو تغییر بده ولی تقاضای همون کالا زیاد تغییر نکرده باشه، بازار سیاه به ‌وجود می‌یاد. در واقع کسایی که مصرف زیادی ندارن کالاشون رو با نرخ دولتی می‌خرن و با نرخ بالاتر می‌قروشن به کسی که مصرف بالاتری داره و حاضره برای اون کالا پول بیشتری بپردازه.

2- فکر کنید چند وقت دیگه می‌رید تو یک سوپری. یک‌کم معطل می‌کنید که سر فروشنده خلوت شه. بعد می‌رید جلو و می‌خواید یک آدامس خرسی بهتون بده. بعد در حالی که داره آدامسو می‌ذاره رو پیشخون آهسته بهش می‌گید: آقا کارمون خیلی گیره. این‌ورا نمی‌دونی بنزین آزاد می‌شه از کجا گیر آورد؟

خود شعبون بی‌مخ

2007-07-08T17:39:00.000-04:00

می‌دونم که عمرا باورتون نمی‌شه، اما من دو هفته پیش سر استاد حسن بنا و رسالت یه آقایی دیدم که عین خود شعبون بی‌مخ بود. همه‌چیزش هم عین اون بود. صداش هم یه جوری بود که وقتی حرف می‌زد آدم پرت می‌شد اونورتر.

2007-03-29T02:17:00.001-04:00

راستش این چندقته چیزهای زیادی برای نوشتن داشتم. اما متاسفانه فشار درس‌ها اصلا اجازه‌ی جم خوردن به آدم نمی‌دهد. تا فردا صبح که آخرین مقاله‌ی حداقل 4 صفحه‌ای را – که تا الان فقط یک صفحه‌اش را بیشتر ننوشته‌ام- تحویل باحال‌ترین استاد‌یار دنیا (حتما باید یادم باشد راجع به این موجود نازنین برایتان بنویسم، احتمالا از چنین موجودی در هر دانشگاهی دو‌سه تا بیشتر پیدا نمی‌شود که خوشبختانه یکی‌ش امسال نصیب من شد) بدهم باید تمام مدت درس بخوانم. بعدش هم دو‌سه هفته‌ای برای امتحان‌های پایان ترم تعطیل هستیم که طبیعتا باید مثل بچه‌های خوب بیشتر وقتم را در کتابخانه صرف کنم. این دانشگاه لعنتی همین طوری است. چشمت را باز می‌کنی می‌بینی تا خرخره توی درس غرق شدی. یا باید کلا بیخیال همه‌چیز باشی و درس را تعطیل کنی یا این‌که مثل بچه‌های خوب و مودب و درس‌خوان همیشه سرت توی کتابت باشد. آره خلاصه این‌جوری‌هاست. حالا حتما بعد از تحویل دادن این مقاله‌ی لعنتی بیشتر این‌جا خواهم نوشت.

آره. همین. زیاده عرضی نیست.

شبتان خوش.

2007-03-12T06:00:00.000-04:00

When you have insomnia, you're never really asleep... and you're never really awake

وقتی بی‌خوابی داری هیچ وقت واقعا خواب نیستی هیچ وقتم واقع بیدار نیستی (از Fight Club )

الان دقیقا معنی این جمله رو با تک تک سلول‌هام حس می‌کنم.

300

2007-03-09T03:46:00.001-05:00

همین الان از تماشای اولین سانس نمایش عمومی 300 برگشتم. این‌ها نکته‌هایی هستند که در نگاه اول به نظرم رسیدند. البته این‌ها مواردی هستند که ارتباط زیادی با روایت تاریخی فیلم و چیزهایی که این روزها راجع به فیلم مطرح می‌شوند ندارند. اما به هر حال در مورد چنین چیزهایی هم تا به حال کسی چیزی ننوشته:

1- اصلا دیدن فیلم را به هیچ کسی توصیه نمی‌کنم. اگر فکر می‌کنید با وجود همه‌ی اشتباهات وحشتناک در روایت صحیح تاریخ بازهم با یک فیلم خوش ساخت و خوب طرف خواهید بود، کاملا در اشتباهید. اصلا انتظار شاهکاری مثل Sin City را نداشته‌باشید. ته تهش با نسخه‌ی دست دوم گلادیاتور طرف خواهید بود. خیلی از صحنه‌های فیلم عملا شبیه به صحنه‌های گلادیاتور بودند. داستان فیلم هم چیز زیاد دندان‌گیری ندارد.

2- چیزی که بیشتر از نادرستی روایت تاریخی فیلم آزارتان خواهد داد، تاکید احمقانه‌ و کلیشه‌ای فیلم روی مفاهیمی مثل آزادی و دموکراسی و این جور‌چیزها خواهد بود. تمام مدت فیلم یونانی‌های آزاد اندیش آزادی دوست دموکرات منش باحال و با صفا در باره‌ی ضرورت حضور چنین چیزهایی و و نابودی چیز‌های بد و بی‌خودی مثل برده‌داری و ظلم و تاریکی که طبیعتا متعلق به ایرانی‌هاست صحبت می‌کنند.

3- شاه لئونیداس، که یک جورهایی قهرمان داستان و نقش اول و این جور چیزهاست و اصولا طبق روال چنین فیلمی خوش تیپ و شجاع چشم آبی و باحال با صفاست، و بر و بچه‌های با معرفت ارتش اسپارتا همه‌شان هیکلی در مایه‌هایی بدن‌کارها (که نسخه‌ی پیچیده‌تر و جواد‌تر بدن‌ساز است) و کشتی‌کچ کارها دارند. اصولا جمع دو متغیر عقل (و سایر عواملی مثل قدرت استدلال و این جور‌چیزها) و هیکل برای همه انسان‌ها یک عدد ثابت است. بنابراین همنانطوری که تصور حضور یک بدن‌کار در میادین علمی کار خیلی خیلی سخت و عجیبی است، شنیدن کلماتی مثل آزادی و این جور چیزها (که حداقل به پنج دقیقه فکر کردن نیاز دارند) از نره‌خرهایی مثل شاه لثونیداس و بر‌بچه‌های با صفا و ورزشکار اسپارتی کمی عجیب است.

4- شاه لئونیداس و سپاه فداکار و جان بر کفش با وجود تمام آزادی‌خواهیشان هیچ رحم و مروتی ندارند و اصولا از انسانیت فقط همین آزادی‌اش را چسبیده‌اند و ول کن معامله هم نیستند. در خیلی از صحنه‌های فیلم شاه لئونیداس و بقیه‌ی ارتش 300 نفره با آزادی و دوکراسی تمام مشغول جرواجر کردن سربازهای پلید و نکبت ارتش خشایارشاه هستند. در یک صحنه از فیلم هم ارتش جان بر کف اسپارت با لذت تمام مجروح‌ها و زخمی‌های ارتش ایران را می‌کشند، شاه لینونیداس هم بالای سرشان سیب گاز می‌زند.

5- یک بابای گوژپشتی هست که نه چشم آبی دارد نه قد بلند نه شکم شیش تیکه و نه قیافه‌ی خوب و اصولا همه‌ی آتش‌ها از گور این بابا بلند می‌شود. یک جایی از فیلم که این از حضور در ارتش باحال اسپارت سرخورده شده راهش را کج می‌کند و زرتی می‌رود پیش خشایار‌شاه که توی حرمسرایش منتظر این بابا نشسته، که به لئونیداس خیانت بکند. خشایار‌شاه هم برای این‌که دل این بابا را به دست بیاورد بهش وعده‌ی مال دنیا و دخترهای خوشگل و این چیزها می‌دهد. تصویری که از دخترهای خوشگل مورد نظر خشایار شاه می‌بینید زیاد چیز جالبی نیست. بیشتر با یک مشت بازیگر فیلم مستهجن (هر کلمه‌ای که دوست داشتید جایگزین این کلمه کنید) طرف هستید. بعد از آن طرف درست در صحنه‌ی بعدی زن زیبا و با کمالات شاه لئونیداس را می‌بینید که در غیاب شوهرش به هر دری می‌زند که بقیه ارتش را هم بفرستد به کمک 300 دلاور شجاع. این تفاوت بین تصویری که از زن در دوطرف ماجرا نشان داده شده و همین‌طور ترتیب این صحنه‌ها خیلی توی چشم می‌زند.

6- در همان صحنه بالا، وسط همه‌ی این ماجراها یک قلیان هم می‌بینید. باز صد رحمت به معرفت کارگردان که هوای خشایار‌شاه را داشته و با وجود این‌که قلیان در آن زمان‌ها اختراع نشده بوده برایش یک قلیان چاق کرده.

7- لهجه‌ی عربی سرباز‌های ارتش خشایار‌شاه هم خیلی توی چشم می‌زند. واقع سازندگان فیلم خیلی زحمت کشیده باشند که از بین نوشته‌های کامیک لهجه‌ی یک نفر را هم مشخص کنند.

8- آخر فیلم آن جایی که شاه لئونیداس با ارتشش دراز به دراز روی زمین افتاده‌اند اگر کمی دقت کنید متوجه خواهید شد که شرت‌هایشان خیلی شبیه به شرت‌های امروزی‌است. طوری که حتی دوخت‌‌های ریز روی شرتشان هم شبیه به مدل شرت‌های امروزی است.

2007-03-08T02:42:00.000-05:00

300 the movie

خواهش می‌کنم اگر وبلاگ یا وبسایت دارید به این‌جا سر بزنید جزییات کار را بخوانید و مثل من در این حرکت شرکت کنید.
سعی کنید جو زده نشوید و قضیه را به یک حرکت احساسی تبدیل نکنید. به نظر من هرچقدر که آرامش بیشتری نشان بدهیم، راحت‌تر می‌توانیم این حرکت را به نتیجه برسانیم.

2007-03-02T19:26:00.000-05:00

بعضی وقت‌ها هست که آدم دلش می خواد یه چیزی بنویسه. بعضی وقت‌ها هم هست که ادم دلش نمی‌خواد چیزی بنویسه. به همین سادگی.

در ضمن بعضی وقت‌ها هم هست که دیگه از قیافه‌ی یک جایی خوشش نمیاد و عوضش می‌کنه.

دهه فجر

2007-02-04T02:56:00.000-05:00

هر وقت اسم دهه‌ی فجر میاد یاد اون دوازده بهمنی میفتم که به آقای تشویقی کفتیم آقا دهه‌ی فجر مبارک. اونم یه زنگ کامل برامون سخنرانی کرد. خیلی خوش گذشت. یادش بخیر.

2007-01-30T04:38:00.001-05:00

دو سه تا نفهم الاغ الکی خوش افتادن تو اتاق بغلی. بعد ساعت سه نصفه شب جمع شدن دور هم شر و ور می‌گن و مثل اسب قهقه می‌زنن. منم گور بابای تیریپ همسایگی و اینا شدم رفتم بهشون گفتم که دهناشونو ببندن. دفعه‌ی بعد هم زنگ میزنم مسئول خوابگاه کلی هم میذارم روی قضیه و آمارشونو می‌دم بهش. اون وقته‌که دیگه آدم می‌شن.

توله سگا. نمی‌گن ما فردا صب کلاس داریم.

تاکسی نوشته‌ها: آقای راننده، هایده، جاده چالوس و چهار لیتری

2007-01-17T02:32:00.000-05:00

عصر یک روز دل‌انگیز تابستانی در یک پیکان. چیزی که می‌خوانید بخشی از گفتگوی من و دوستم با آقای راننده‌ است:

ما: آقا دمت گرم خیلی آهنگی باحالی گذاشتی.

آقای راننده: آره داداش. این ابی خیلی باحاله. ابی و هایده. من با اینا خیلی حال می‌کنم.

ما: آره آقا. اینا خیلی حال می‌دن.

آقای راننده: آره. اما شما بچه‌اید. ابی و هایده رو باید چی؟ یک چهارلیتری بخوری بعد بندازی جاده چالوس صدتا بری صداشم تا ته بلند کنی. اونجوری حال می‌ده.

تاکسی نوشته‌ها: آقای راننده، هایده، جاده چالوس و چهار لیتری

در دفاع از یک شهردار یا: قالیباف دوستت داریم

2007-01-10T02:35:00.000-05:00

آقا من خیلی این آقای قالیباف را دوست دارم. به نظر من جزو مدیرترین مدیر‌های حال حاضر ایران است. در دوره‌ای که فرمانده‌ی نیروی انتظامی بود کلی کار مفید و به‌دردبخور انجام داد و موفق شد تا حدودی پلیس را از نیرویی برای گاز گرفتن پر و پاچه ی مردم به چیزی نزدیک به تعریف‌های استاندارد پلیس تبدیل کند. حالا هم به نظر من به عنوان شهردار تهران خیلی خوب عمل کرده. بدون سر و صدا و شیرین کاری و قول‌های عجیب و غریب (مثلا آسفالت کردن چهل روزه‌ی کل تهران) خیلی از کارها را انجام داده. در کنارش هم به انجام شدن یک سری از کارهای فرهنگی کمک کرده. مثالش هم راه اندازی پرديس سينمايي تماشا است که در مقایسه با تعطیل‌شدن فرهنگسرا‌ها در دوران احمدی‌نژاد خیلی کار مفیدی است.

یادم می‌آید که در حادثه‌ی سقوط هواپیمای خبرنگاران هم جزو اولین مسئول‌هایی بود که خودش را با موتور به محل حادثه رسانده بود.

علاوه بر این‌ها خوش تیپ هم هست و برای قیافه‌اش آدم نباید نگرانی خاصی داشته باشد.
به نظر من خیلی خوب می‌شد که اسمش به جای احمدی‌نژاد به عنوان رییس جمهور از صندوق‌های رای در می‌آمد.

حداقلش الان دلمان خوش بود که رییس جمهورمان خوش تیپ است.

2007-01-09T00:49:00.000-05:00

نگران نباشید. من هیچ بلایی سرم نیامده و صحیح و سالم و سر و مر و گنده همین‌جایی هستم که قبلا هم بودم. منتهی دو هفته‌ای بود که داشتم از تعطیلی بین دو ترم نهایت استفاده راه می‌بردم و به شدت به تن پروری مشغول بودم. خدا پدر و مادر کسی که تعطیلات بین ترم را اختارع کرد بیامرزد. این که آدم بتواند به‌دور از هرگونه نگرانی برای یکی دو هفته‌ای راحت باشد و اصلا آکادمیک فکر نکند خیلی خوب است. حالا من که رشته‌ی خیلی باحالی دارم که جزو علوم انسانی دسته بندی می‌شود و فارق التحصیل‌هایش مثل دکتر و مهندس‌ها آینده ساز مملکت نمی‌شوند، اما آن بیچاره‌هایی که مجبورند با کلی فرمول و مسئله و این‌جور چیزها سر و کله بزنند واقعا به چنین استراحت‌هایی نیاز دارند.

در این مدت کلی خوش گذراندم، کلی فیلم خوب دیدم ، و کلی آهنگ خوب شنیدم. مقداری هم به فلسفه‌ی زندگی و آینده‌ی شغلی و این‌جور چیزهایی که احتمالا در این سن یقه‌ی هر آدمی را می‌گیرند فکر کردم و تصمیمات مهم گرفتم.

احتمالا تا یکی دو روز دیگر یک چیزی راجع به فیلم‌هایی که دیدم می‌نویسم و یکی‌دوتا آهنگ خوب معرفی می‌کنم.

بازی یلدا

2006-12-25T16:10:00.000-05:00

از این‌که خیلی دیر در بازی یلدا شرکت می‌کنم متاسفم. اما این روزها دسترسی درستی به اینترنت ندارم و کلا از دنیا عقب هستم٫ برای همین خیلی دیر متوجه شدم که خیابان شماره ۱۱ و لگو‌ماهی من را به این بازی دعوت کرده اند. اما احساس می‌کنم هنوز هم دیر نشده. پس این شما و این هم پنج نکته‌ی من :

۱- در ده سالگی یک بار به طرز وحشتناکی تصادف کردم و تقریبا مردم. اما صحیح و سالم و سر و مر و گنده به زندگی برگشتم.

۲- تا سال دوم دبیرستان همیشه شاگرد اول کلاس بودم.اما از سال دوم دبیرستان به این نتیجه رسیدم که درس خواندن زیاد برای انسان مفید نیست. برای همین خیلی سریع تبدیل به یک شاگرد معمولی شدم. الان هم هرکسی را ببینم برایش از ضررهای درس خواندن تعریف می‌کنم.

۳- به دلیل همین رابطه خوبم با علم آموزی و همین‌طور فاصله‌ی دو ساله‌ای بین دبیرستان و شروع دانشگاهم افتاد٫ تا مدت‌ها بدترین کابوسم این بود که ناگهان خودم را درست سر جلسه امتحان پایان ترم ادبیات یا دینی پیش دانشگاهی می‌دیدم. بعد با تعجب از بقیه می‌پرسیدم: مگه ما این امتحان رو قبلا ندادیم؟ مگه ما قبلا پیش دانشگاهی رو تموم نکردیم؟

۴- یک بار یک بچه گربه‌ی خنگ را که تا کمر توی یک کیسه‌ی آشغال بود شوت کردم. هنوز هم به خاطر این کارم خودم را نمی‌بخشم.

۵-از چه‌گوارا و راه و روش و افکارش حالم به هم می‌خورد. اما هیچ مشکلی با آدم‌هایی که این بشر را دوست دارند ندارم.

2006-12-21T03:22:00.001-05:00

ناصر عبداللهی هم رفت. خیلی حیف شد. جزو معدود خواننده‌های پاپ ایران بود که کارهایش واقعا ارزش شنیدن داشت (و دارد) و هر مزخرفی را به اسم موسیقی بیرون نمی‌داد. کاری که الان چهار پنج تا آدم بی‌خاصیت مثل شهاب بخارایی و حسین صنعتی و حسین استیری و مهران احراری و بهنام علمشاهی و باقی موجوداتی از این دست مثل آب خوردن انجام می‌دهند.

اصلا روزگار خوبی نیست. آدم حسابی‌های جامعه دارند یکی یکی از بین ما می‌روند. جای خالی شان هم معمولا به این سادگی پر نخواهد شد.

2006-12-17T03:40:00.000-05:00

الان (درست بعد از هفت هشت ساعت سر و کله زدن با مفاهیم اقتصاد خرد و کوفت و زهرمارهای مرتبط) دیگر مطمٔنم که اگر یک بار دیگر شانس به دنیا آمدن و زندگی کردن را داشته باشم٫ دنبال درس نخواهم رفت. یعنی خیلی که به آموزش و پرورش خودم اهمیت بدهم سعی می‌کنم کلاس اول دبستان را تمام کنم که خواندن و نوشتن را بلد باشم.

به جای تمام سال‌هایی هم که درس خواندم می‌روم توی مکانیکی‌ای چیزی تجربه‌ی مفید کسب می‌کنم و درست در همین سن مغازه‌ی خودم را باز می‌کنم.

در جواب کسانی که استدلال معروف " اگه درس نخونی نون خشکی می‌شی" را برای آدم‌هایی مثل من به کار می‌برند باید بگویم که اگر درس نخوانده بودم و (از بین این همه شغل آبرومند که آدم می‌تواند بدون نیاز به تحصیلات انتخاب کند) نمکی شده بودم الان دفتر و دستک خودم را داشتم و حداقل سه چهارتایی بچه‌ی چهار تا دوازده ساله زیر دستم کار می‌کردند. با کدام درس خواندنی می‌توانید به چنین سطحی از مدیریت برسید؟

برف

2006-12-05T00:51:00.000-05:00

بله ...
بالاخره در تورنتو هم برف بارید. زمین هم کلی سفید شده برای خودش.

با این که می‌دانم همین برف یکی دو‌ ماه دیگر می‌رود روی مغز آدم و اعصاب آدم را سفید می‌کند٫ اما هرکاری کردم دیدم نمی‌شود از اولین برف سال گذشت و چیزی ننوشت.

پ.ن: راستی خیلی کیف می‌دهد که آدم بی‌خبر از همه‌جا توی اتاقش نشسته باشد و بعد که به بهانه‌ای زد بیرون ببینید همه چیز توی دوساعت سفید شده.

حقیقت موجود

2006-11-21T22:48:00.000-05:00

اصولا خیلی باحالیم. همه مان از دم. بدون هیچ استثنایی.
هر روز کلی هواپیما این‌ور و آن‌ور مملکت سقوط می‌کنند. بعد به جای این‌که راه حلی پیدا نکنیم که هواپیماها سقوط نکنند٫ برمی‌داریم مانور سقوط هواپيماي فرضي راه می‌اندازیم. تنها چیزی که در کشور گل و بلبلمان ارزش ندارد جان آدم‌هاست.

پ.ن: البته شاید اگر جور دیگری به قضیه نگاه کنیم این مانور یک جورهایی قبول حقیقت موجود باشد. یعنی به جای این‌که مثل مسولان عزیز فقط حرف از خرید هواپیمای نو و تجهیز ناوگان هوایی مشور و این چیزها بزنیم٫ قبول کنیم که در شرایط موجود تا هزار سال دیگر هم هواپیمای نو نخواهیم خرید و باید فکری به حال همین هواپیماهایی بکنیم که راه به راه در گوشه و کنار مملکت عزیزمان سقوط می‌کنند.

2006-11-18T04:02:00.000-05:00

در مورد اتفاقی که در دانشگاه UCLA افتاده چند نکته به ذهنم رسید:

۱- اول از همه این‌که واقعا از این که چنین اتفاقی افتاده ناراحتم. دلیل اصلی ناراحتی‌ام هم رفتار زشت و نژاد پرستانه‌ی پلیس است. به نظر من حتی اگر تقصیری متوجه دانش‌جوی ایرانی باشد (که از نظر من نیست) هیچ دلیلی برای کتک زدن و شوک الکتریکی دادن وجود ندارد.

۲- یکی از خوبی‌های آمریکا این است که شما از خیلی از جاهای دنیا (مثلا ایران) آزادترید علاوه بر این‌ها خیلی از چیزها (از جمله پلیس) تعریف مشخص خودشان را دارند و وظیفه‌شان تعریف شده و تقریبا در بیشتر موارد هم همان کاری را انجام می‌دهند که باید انجام بدهند. برخلاف ایران که هیچ چیزی تعریف مشخصی ندارد و مثلا وظیفه تعریف شده‌ی پلیس ( که دستگیری دزدها و جنایت کارها و قاتل‌ها و آدم بدهاست) با کاری که واقعا انجام می‌دهد (گیر دادن به سر و وضع مردم و به هم زدن مهمانی‌ها و اخم کردن و گاز گرفتن) از زمین تا آسمان فرق دارد. علاوه بر این ابزارهایی برای کنترل و اصلاح خطاهای احتمالی و استثناهایی در انجام وظیفه (مثل همین اتفاقی که افتاده) وجود دارند که به موقع کارشان را انجام می‌دهند. مثلا می‌توانید آزادانه و با خیال تقریبا راحت از رفتار بد پلیس با یک جوان دانشجو فیلم بگیرید با خیال کاملا راحت این فیلم را پخش کنید و خشتک پلیس را روی سرش بکشید. یا مثلا ویدیویی که از بد رفتاری پلیس با یک خبرنگار در روزهای بعد از توفان کاترینا پخش شد و صدا و سیما هم فلان جای خودش را پاره کرد از بس این ویدیو را نشان داد.

۳- خیلی دوست دارم ببینم صدا و سیما چه برخوردی با این قضیه خواهد کرد. البته حدس می‌زنم مثل خیلی از موارد مشابه یک سر و صدای درست و حسابی راه بیاندازد و آخر سر هم یک جورهایی بچسباندش به این‌که جامعه آمریکا در حال سقوط و زوال و این حرف‌هاست (که البته جامعه‌ی آمریکا از این نظر خیلی ویژه و استثنایی است. چون تنها جامعه‌ای است که طبق تعریف صدا و سیما بیست و پنج شش سالی است که دارد نابود می‌شود ولی هنوز زنده‌است و به راهش ادامه می‌دهد)

۴- از همین‌جا کمال همدردی خودم را با مصطفی طباطبایی نژاد اعلام می‌کنم. اگر من بودم حاضر بودم چند بار دیگر هم بهم شوک داده می‌شد یکی دوتا مشت و لگد هم بخورم و چهل و هشت ساعت بیشتر در بازداشت باشم اما آقای امیر قاسمی از من حمایت نکند.

میم به نام پدر

2006-11-17T23:20:00.000-05:00

اگر از بین خوانندگان این‌جا کسی به زبان فارسی تسلط بیش از حد دارد این جمله را که خانم پرستو سپهری در مورد فیلم میم مثل مادر نوشته اند برای من ترجمه کند:

مشکل اصلي فيلم ملاقلي پوراز جايي آغاز مي شود که فيلم به نام پدر حاتمي کيا خشم همه را بر انگيخت.

لطفا اگر راه دستتان بود یک کمکی هم در مورد نحوه استفاده از دلیل و منطق در جمله هایی که می نویسیم و حرف هایی که می‌زنیم به خانم پرستو سپهری بکنید. این‌را هم یاد‌آوری کنید که اصولا خشم برانگیخته شده‌ی همه از فیلم به نام پدر نمی‌تواند هیچ تاثیری در شروع شدن مشکل فیلم میم مثل مادر داشته باشد. مگر این‌که تماشاگران خشمگین به نام پدر از شدت عصبانیتشان راه بیفتند توی خیابان و شعار بدهند و تظاهرات کنند و سر راهشان هم یک سری به سر صحنه میم مثل مادر بزنند.

چند توضیح کوچولو

2006-11-06T01:00:00.000-05:00

۱- چند وقت پیش در یوتوب ویدیوی خوبی از آهنگ منو تنها نذار پیدا کردم. همانطوری قبلا با شک و تردید گفته بودم آهنگ مربوط به فیلم در امتداد شب به کارگزدانی پرویز صیاد و بازی گوگوش و سعید کنگرانی است. احتمالا آهنگ و فیلم در زمان ساخته شدنشان جزو کارهای خوب محسوب می‌شده‌اند اما تا آن‌جایی که می‌دانم الان آهنگ یکی از جوادترین آهنگ‌های موجود است.

۲- حالا که صحبت از فیلم و ویدیو و این‌چیزها شد توصیه می‌کنم حتما فیلم Big Fish را ببینید. لامصب این تیم برتون به جای ساختن فیلم یک دنیای جدید می‌سازد بعد دوربینش را می‌گذارد آن وسط و شروع می‌کند به فیلم‌برداری. مثال بارزش هم همین Big Fish یا Charlie and the Chocolate Factory.

۳- لینک روزنوشت‌های امیر قادری را به قسمت دوستان اضافه کردم. حتما سر بزنید و نوشته‌هایش را بخوانید. واقعا که قلم خدایی دارد. اگرچه که متاسفانه پرسپولیسی است. اما من یکی که دیدن فیلم حکم را مدیون مطلب هفت دلیل ساده اش در شرق هستم.

۴- از این‌که ایمیلم را هیچ‌جایی از این صفحه‌ نگذاشته بودم متاسفم. اما الان می‌توانید در قسمت بقیه ایملم را پیدا کنید.

بیایید آدم باشیم

2006-11-03T02:35:00.000-05:00

اول از همه راجع به شایعه و نحوه‌ی پخش شدنش. حتما تا به حال خبر پخش شدن فیلم منتسب به زهرا اميرابراهيمي را هزار بار شنیده‌اید. چیزی که این وسط برای من بیشتر از همه جالب است نحوه‌ی پخش شدن خبر و دهان به دهان گشتنش است. فکر کنم هرجای دیگری غیر از ایران هم بود این خبر بازتاب وسیعی می‌داشت. اما فقط و فقط در جایی مثل ایران می‌توانید سی‌دی چنین فیلمی را با یکی دو هزار تومان از خیابان تهیه کنید. فکر می‌کنم بار گناه این قضیه بیش‌تر از این که روی دوش دستفروش‌ها و سی‌دی فروش‌ها باشد متوجه مردمی است که مشتری ثابت این جور چیزها هستند. مردمی که خبر وجود چنین فیلمی را دهان به دهان پخش کردند٫ فیلم را روی گوشی‌هایشان ریختند و به همدیگر نشان دادند و پشت سر بازیگر بدبخت هزار و یک جور حرف در‌آوردند. برای جامعه‌ی مریضی که بدون هیچ دلیل و مدرکی هزار‌و‌یک حرف پشت سر بازیگر‌های سینمایش وجود دارد٫ پخش شدن چنین فیلمی علاوه بر این‌که خوراک بازار شایعه را برای حداقل دو‌سه ماه فراهم می‌کند مثل روشن کردن سیگار برگ برای کسی‌است که سرطان ریه دارد.

علاوه‌بر همه این‌ها فکر نمی‌کنم فیلم واقعا مربوط به زهرا اميرابراهيمی باشد. اصلی‌ترین دلیلم هم وجود همین جامعه‌ی مریض است که باعث می‌شود همه‌ی بازیگرهایش حواسشان را در مورد ساده‌ترین رابطه‌هایشان هم جمع کنند. چه برسد به این‌که بخواهند از یکی از خصوصی‌ترین لحظه‌هایشان (که طبیعتا هیچ ربطی به من و شما و هیچ کس دیگری غیر از آن دو نفر ندارد) فیلم بگیرند و جایی پخش کنند. این قضیه بیش‌تر از یک خبر دست اول به یک شوخی مریض و سادیسمی شباهت دارد. بیایید آدم باشیم و به گسترشش کمک نکنیم.

و در آخر دو نکته کمی مربوط:

اول این‌که من این فیلم را سه هفته پیش و به طور تقریبا نا‌خواسته و ناقص دیدم. ناخواسته از این جهت که من این فیلم را از جایی دانلود کردم که هر چند روز یک بار تعدادی از فیلم‌ها و فایل‌های صوتی‌ای که روی گوشی‌ها رد و بدل می‌شود معرفی می‌کند که این یکی هم جزوشان بود. بعد از آن فیلم را (مثل خیلی فایل این‌جوری دیگر که ندانسته و جزو بقیه فایل‌ها دانلود می‌کنم) از هاردم پاک کردم٫ دوباره سراغش نرفتم و راجع به وجود چنین فیلمی (و این که احیانا از کجا می‌شود پیدایش کرد) هم با کسی حرفی نزدم. این به هیچ وجه یک توجیه یا یک ادا و اصول و ژست روشنفكری نیست. فقط یک توضیح است.

دوم این‌که به نظر من چنین فیلمی تا حدودی نمی‌تواند فیلم رابطه‌ی خصوصی (آن طور که لیلی نیکو‌نظر گفته) دو نفر باشد. به نظر من وقتی دو نفر از چنین رابطه‌ای فیلم می‌گیرند که در جایی مثل ایران هیچ تضمینی برای پخش نشدنش وجود ندارد حتما اصراری به خصوصی بودنش نداشته اند. اگرچه که من فکر می‌کنم در این مورد خاص این دو‌نفر با قصد قبلی چنین فیلمی را گرفته باشند و به پخش شدنش کمک کرده باشند. البته همه‌ی این‌ها باعث نمی‌شود که مخالفتی با کلیت حرف‌های لیلی نیکو نظر در مورد دیدن فیلم موافق نباشم.

Taxi Driver

2006-11-02T01:25:00.000-05:00

One of these days I gotta get myself organizized.

مجلس شورای اسلامی

2006-10-29T18:01:00.000-05:00

اولین چیزی که با دیدن آقای ایرج ندیمی در حال عکاسی به ذهنتان می‌رسد چیست؟ لطفا پاسخ صحیح را از بین گزینه‌های زیر انتخاب کنید.

۱- آقای ندیمی تازه دوربین خریده‌اند و می‌خواهند به همه نمایندگان مجلس دوربینشان را نشان بدهند.

۲- آقای ندیمی صبح‌ها قبل از این‌که به مجلس بیایند ناشتا اکس می‌زنند.

۳- آقای ندیمی هنوز که هنوز است فرق بین مهد کودک و مجلس شورای اسلامی را نمی‌دانند. ایشان فکر می‌کنند آن ماشینی که هر روز صبح دنبالشان می‌آید سرویس مهدکودکشان است و قرار است ایشان را ببرند پیش حداد جون و باهنر جون.

۴ هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. همه‌چیز سر جای خودش است. آقای ندیمی هم مشغول انجام وظیفه و رتق و فتق امور مملکتی هستند. خدا حفظشان کند. انشاالله یک‌ضرب بروند برای دوره‌ی بعدی.

پ.ن: بازهم اقای ندیمی

جوان‌مردی و اخلاق و ضرورت بازی جوان‌مردانه در فوتبال و سایر ورزش‌ها

2006-10-26T08:56:00.000-04:00

مهدی امیر‌آبادی در حال سرویس کردن دهن بازیکن راه‌آهن به صورت جوان‌مردانه

علی انصاریان در حال انجام بازی جوان مردانه

علی انصاریان بعد از انجام مقادیری بازی جوان‌مردانه
توجه کنید که آدم با خوردن بستنی و قدم‌زدن در پارک یا حتی فوتبال بازی‌کردن معمولی مصدوم نمی‌شود . برای مصدوم شدن باید حتما مثل علی‌انصارین جوان‌مردانه بازی کرد.

من نه تنها هیچ مشکلی با این سبک بازی ندارم بلکه از دیدنش هم کاملا لذت می‌برم. منتهی مشکل من با قیافه‌های اتو‌کشیده و آدمیزادی شده‌ی همین ورزشکاران عزیز در برنامه‌های تلویزیونی و مصاحبه‌هایشان با مجریان محترم سیما‌ست. وقتی که قیافه‌ی بچه‌های مظلوم را به خودشان می‌گیرند و با شرافت تمام از ضرورت بازی جوان‌مردانه و حضور اخلاق در میادین ورزشی صحبت می‌کنند.

2006-10-25T02:42:00.000-04:00

ببخشید که این‌‌جا دارد خاک می‌خورد. چند روزی‌ست که هیچ چیزی به ذهنم نمی‌رسد.

2006-10-22T02:29:00.000-04:00

حالا فکرشو بکن! پسره که همیشه همون‌جا فیلم بساط می‌کنه داشت می‌گفت: تو این نیم ساعتی که رفتی و برگشتی٫ فیلمو کپی کردی تو هاردت حالام اومدی داری پسش می‌دی که یکی دیگه بگیری.

منم داشتتم تمام تلاشمو می‌کردم بیادش بیارم که خودش قبول کرده بوده اگه فیلم تو دستگاهم نخوند برش‌گردونم. خونمون هم یه ربع با اون‌جا فاصله داره. بخوام برم و برگردم می‌شه نیم‌ساعت.

اون‌وقت اون وسط یکی پیدا شده بود می‌گفت: ببین اگه نمی‌خونه شاید درست کپی نکردی. اصلا شاید هاردت جا نداره. اگه هاردت جا نداره بریز روی دسکتاپت.

پ.ن: خیلی احمق بود. ولی خیر حماقتشو ببینه هرجایی که هست. سر خندیدن به همین حرفاش من و اون پسره با هم کنار آمدیم.

2006-10-10T23:37:00.000-04:00

چه کسی فکر می‌کرد روزی سر و کله‌ی یکی از عکس‌های من در روزنامه‌ی روز پیدا شود؟
(البته حق‌اش بود اسمی چیزی از من ببرند. خدای نکرده عکس را من گرفته‌ام)

تازه این که چیزی نیست. تا یکی دو ساعت دیگر باید دوم‌دام را ببینید.

2006-10-07T14:24:00.000-04:00

چقدر دلم برای پاریکالِ بی‌خانمان اینا تنگ شده.
خیلی زحمت کش بود.

بدبختی‌های آهنگ گوش دادن بعد از دوازده شب

2006-10-07T02:52:00.000-04:00

خیلی وقت‌ها هست که یک فیلم می‌بینی و از آهنگش خوشت می‌یاد ولی هیچ چیزی راجع به آهنگ نمیدونی و مدت‌ها در کف شنیدنش می‌مونی.

بعضی وقت‌ها هم هست که یک آهنگ باحال می‌شنوی که مطمئنی مال فیلمی بوده٫ ولی نمی‌دونی کدوم فیلم. این از بالایی هم دردناک‌تره چون بالاخره به پیدا کردن آهنگ می‌شه امید داشت اما فیلمو نمی‌شه به این آسونی‌ها پیدا کرد.

آرش منو تنها نذار

2006-10-04T02:47:00.000-04:00

برای شنیدن آهنگ قبلی نیاز به مقادیری شک و تردید در یک رابطه‌ی عاشقانه داشتید و هنگام گوش کردنش می بایست ربدوشامبر می‌پوشیدید و عطر می‌زدید و آب انگور مزه مزه می‌کردید و به افق‌های دوردست خیره می‌شدید. هنگام شنیدن این آهنگ بهتر است رابطه‌ی عاشقانه‌تان کاملا نابود شده باشد و ربدوشامبر و آب انگور و افق‌های دوردست را دور انداخته باشد. فقط باید یک زیرپوش رکابی و یک زیر‌شلواری راه راه آبی بپوشید و با تمام وجودتان آبگوشت بخورید.

□ منو تنها نذار

□ آرش

□ سال انتشار نامعلوم

آهنگ این پست نام خاصی ندارد و بیشتر با نام منو تنها نذار شناخته می‌شود. توسط خواننده‌ای به نام آرش خوانده شده که گویا در حال حاضر در دیسکوهای دبی به فعالیت هنری‌اش ادامه ‌می‌دهد. گویا از این آهنگ در فیلم در امتداد شب (که با توجه به نام‌‌هایش اصلا فیلم جوادی نبوده) هم استفاده شده. اما دلیل اصلی محبوبیت این آهنگ سبک جواد آن است. به طوری که می‌توان آن‌را در بین ده آهنگ برتر موسیقی جواد قرار داد. من هم چون می‌خواستم یک آهنگ جواد حوب معرفی کرده باشم این اهنگ را انتخاب کردم. فقط دقت داشته باشید که توضیحات داخل پرانتز از من است و ربطی به متن اهنگ ندارد.

(مقادیری موسیقی غم‌ناک دامبولی.این موسیقی با وجود این‌که قرار است غم‌ناک باشد و چس‌ناله کند هنوز هم ریتم دامبول خودش را حفظ کرده. مثال دیگر این نوع موسیقی آهنگ معشوقه‌ی مرحوم فرزین می‌باشد. برای آشنایی با حال و هوای خواننده در این سبک از موسیقی می‌توانید به کلیپ معشوقه فرزین مراجعه کنید. به خصوص آن بخشی که یک‌دستی در یک جاده‌ای شبیه جاده‌های شمال رانندگی می‌کند)

یادته اولین لحظه‌ی دیدار
قسم خوردیم برای هم بشیم یار
ولیکن تا شد هنگامه تو رفتی
گذاشتی منو با دلم گرفتار

(یکی از مشکلات اساسی خواننده‌ی محترم این است که در اولین لحظه دیدارشان جو گرفتتشان و زرتی قرار دوستی فابریک و ازدواج گذاشته‌اند. طرف هم اصولا مال این حرف‌ها نبوده و درست در لحظه‌ی حساس گذاشته و رفته و خواننده‌ی محترم را در خماری گذاشته)

راضی شدی به مردن غرورم
به یادتم اگرچه از تو دورم

(در این‌جا خواننده‌ی محترم دچار احساس تنفر نسبت به طرف شده. چون طرف مذکور غرور طرف را کشته است و برای یک مرد هیچ چیزی بدتر از این نیست. ولی دلش هم نمی‌آید فحش‌های چارواداری نصیبش کند. برای همین فقط به این اکتفا می‌کند که به یادتم اگرچه از تو دورم)

به پات میافتادم چه عاجزانه
اشکای من می‌ریخت چه کودکانه
به پای وعده‌ی بی‌اعتبارت
نشسته این دلم چه صادقانه

(این‌جا خواننده‌ی محترم مراحل مردن غرورش را شرح و توصیف می‌کند. منتهی معلوم نیست چرا الکی دلش را به وعده‌ی بی‌اعتبار طرف خوش کرده و صادقانه عین گاو به پای طرف و وعده‌ی بی‌اعتبارش نشسته)

راضی شدی به مردن غرورم
به یادتم اگرچه از تو دورم

(همان توضیحات قبلی)

منو تنها نذار رو قلبم پا‌ نذار
به دیدن دلم٫ بیا فقط یه بار

(این‌جا خواننده دچار تحول شدید روحی شده و به گه‌خوری می‌افتد٫ در حالی که تا بیت قبلی نسبت به طرف احساس تنفر می‌کرده. وی از طرف مذکور خواهش می‌کند که حتی برای یک بار هم که شده به دیدن دلش بیاید)

خودم قربونیتم٫ یار جون‌جونیتم
میون عاشقات منو نذار کنار

(نکته‌ی مبهم این بیت قربونی بودن و یار جون‌جونی بودن شاعر و طرف می‌باشد. در حالی که خواننده‌ی عزیز تمام ابیات بالا را به چس‌ناله کردن در باب جدایی و خیانت و این صحبت‌ها گذرانده. اگر واقعا خواننده یار جون‌جونی طرف مذکور می‌باشد چه نیازی به این همه آه و ناله وجود دارد؟)

من اولین و آخرین خریدار اداتم
هنوزم عاشق لحظه‌ی دیدار چشاتم(دوبار)

(این‌جا شاعر به طرف اعلام می‌کند که بنده مشتری اول و آخر ادا‌ی شما خواهم بود. با توجه به این‌که وی دارای ادا بوده و ادایش هم قابل خریداری می‌باشد٫ می‌توانیم نتیجه بگیریم که طرف به یکی از شغل‌های شریف این پست تعلق دارد)

راضی نشو به مردن غرورم
به یادتم اگرچه از تو دورم

(خواننده در این بیت از خر شیطان پیاده شده٫ نفرتش را کنار می‌گذارد و در حالی که به گه‌خوری ادامه می‌دهد از طرف با زبان بی‌زبانی خواهش می‌کند که دیگر غرورش را نشکند)

منو تنها نذار رو قلبم پا‌ نذار
به دیدن دلم٫ بیا فقط یه بار

خودم قربونیتم٫ یار جون‌جونیتم
میون عاشقات منو نذار کنار

من اولین و آخرین خریدار اداتم
هنوزم عاشق لحظه‌ی دیدار چشاتم(دوبار)

راضی نشو به مردن غرورم
به یادتم اگرچه از تو دورم

لینک دانلود آهنگ (روی لینک کلیک کنید و کمی صبر کنید)

فااااال حاااااافظ

2006-10-01T15:38:00.000-04:00

اگر راه دستتان بود٫ این بار که رفتید فری کثافت از طرف من از آن پیرمرد نابینای فال‌حافظ فروش که راه می‌رود و یک بند داد با آهنگ مخصوص به خودش داد می‌زند فااااال حاااااافظ٫ یک فال‌حافظ بخرید.

کرکری

2006-09-30T23:59:00.000-04:00

خدمت آقای حمیدرضا علاقه بند عرض کنیم که:

خیلی از بردن استقلال اهواز خوشحال نباشید و الکی کرکری نخوانید. اصولا گل زدن به میرزاپور (حتی اگر چهار‌تا هم باشد) خوشحالی ندارد. همانطور که اطلاع دارید رییس جمهور محترم‌مان هم با این که فوتبالیست نیستند به میزاپور گل زده‌اند. در ضمن همانطور که خودتان گفته‌اید پرسپولیس هشت تا گل را هم به همان میرزاپور (که حتی از رییس جمهور محترم هم گل خورده بود) نزد. که این نشان از ضعف مفرط خط حمله پرسپولیس دارد. هر وقت فینال حذفی را از سپاهان بردید کرکری بخوانید.

پ.ن:آخ که من می‌میرم برای این کرکری‌های فوتبالی.
پ.ن2: این فقط یک کرکری وبلاگی است و هیچ ربطی به درخواست من برای دعوای وبلاگی ندارد.

دعوای وبلاگی نیازمندیم

2006-09-29T18:03:00.000-04:00

در راستای این‌که هر دعوای وبلاگی (به خصوص اگر یک سر این دعوا یک وبلاگ پرخواننده باشد) هیچی هیچی که نداشته باشد٫ حداقل چهارتا بازدید کننده‌ی بیشتر برای هردوطرف دعوا خواهد داشت و در راستای این‌که ما شدیدا در کف خوانده شدن نوشته‌هایمان هستیم :

به یک وبلاگ ترجیحا پرخواننده و باحال جهت شروع دعوای وبلاگی و رد و بدل کردن فحش‌های ادیبانه و تجزیه و تحلیل عمق شخصیت همدیگر از روی نوشته‌ها نیازمندیم.
واجدین شرایط می‌توانند مشخصات خود را از طریق ایمیل اعلام کنند یا در همین کامنت‌دونی پایین دعوا را با دادن دو‌سه‌تا فحش اساسی شروع کنند.

بندانگشتی

2006-09-29T02:22:00.000-04:00

نمی‌دانم چرا زیاد با داستان بند انگشتی حال نمی‌کنم. شاید به خاطر شباهت خیلی زیادش به کابوس باشد و این که هر بار داستان را می‌شنوم یاد کابوس‌هایم می‌افتم. بند انگشتی بدبخت بیچاره در طول داستان همه جور بلایی سرش می‌آید اما می‌دانیم که آخرش همه چیز به خیر و خوشی تمام می‌شود. یک کابوس هم با تمام ترسناکی‌اش بازهم یک کابوس است. در تمام مدت دیدن کابوس٫ حسی از ته وجودم به من می‌گوید که این چیزی بیشتر از یک خواب نیست و همه‌چیز به خیر و خوشی تمام خواهد شد.

2006-09-29T01:24:00.000-04:00

کاش بعضی آدم‌ها بعضی چیز‌ها را می‌دانستند.

دلقک‌ها و ف‌ا‌ح‌ش‌ه‌ها

2006-09-27T21:23:00.000-04:00

تا‌به‌حال دقت کرده‌اید که این دو گروه چه قدر به هم شباهت دارند؟ اگر تا الان به شباهت‌های این دو گروه که هر‌دوتایشان بار بزرگ سرگردم کردن جامعه‌ی ما را به دوش می‌کشند فکر نکرده‌اید٫ من چند‌تایی از شباهت‌ها و تفاوت‌های این‌ دو گروه شریف را برایتان می‌نویسم:

- هردو شغلشان جزو مشاغل خدماتی دسته‌بندی می‌شود.

- هردو بی‌سر‌و سامان‌اند. دلقک‌ها اگر خیلی خوش‌شانس باشند یک سیرک پیدا می‌کنند. خانه‌ی عفاف هم حداکثر پیشرفت یک ف‌ا‌ح‌ش‌ه خواهد بود.

- هردو باید برای رضایت مشتری‌هایشان لباس‌های عجیب و غریب بپوشند٫ آرایش کنند و ادا و اطوار در بیاورند.

- هردو وظیفه‌ی تحریک یکی از احساسات آدم‌ها را به عهده دارند.

- از اسم هردوتایشان به عنوان فحش استفاده می‌شود. مثال:طرف عجب دلقکیه یا عجب [***]‌ایه. البته خوشبختانه هنوز فحش‌های دلقک‌‌ها به مادر تعمیم داده نشده. مثلا تا به حال هیچ‌کس موقع دعوا نگفته: مرتیکه‌ی مادر‌دلقک.

- کار هر‌دو گروه از اوایل شب شروع می‌شود و معمولا تا ساعتی بعد از نیمه‌شب ادامه دارد.

- ف‌ا‌ح‌ش‌ه‌ها معمولا رابطه‌ی خوبی با بچه ندارند. اما دلقک‌ها نانشان را از صدقه‌ی سر بچه‌ها در ‌می‌آورند.

- می‌توانید با خیال راحت برای هر کسی جزییات دیدارتان با یک دلقک را تعریف کنید. اما در مورد تعریف کردن جزییات دیدارتان با یک ف‌ا‌ح‌ش‌ه باید خیلی موظب باشید.

- خیلی از جاها (از جمله همین ایران) خیلی از آقایون خانوم بچه‌ها را می‌برند پیش دلقک‌ها که خودشان با خیال راحت بروند پیش ف‌ا‌ح‌ش‌ه‌ها.

رپ فارسی و پیشرفت‌های جدید

2006-09-23T23:22:00.000-04:00

در دو‌سه ماه گذشته رپ فارسی پیشرفت خیلی خوبی داشته. علاوه بر همه‌ی آهنگ‌هایی خوبی که در تابستان بیرون آمدند پخش شدن ویدیوی برو از پیش من از PMC و بیرون آمدن آلبوم جدید هیچ‌کس (البته آلبوم جدید هیچ‌کس هنوز بیرون نیامده٫ ولی اگر این‌ور و آن‌ور بگردید می‌توانید نمونه‌های آهنگ را پیدا کنید) جزو دلایل اصلی این پیشرفت هستند.

با این‌که الان رپ‌فارسی خیلی محبوب‌تر از گذشته شده و سر و صدای آهنگهای رپ از خیلی جاها ( به خصوص ماشین‌ها ) بلند می‌شود٫ پخش شدن یک ویدیوی تقریبا خوش ساخت و تر‌و‌تمیز رپ‌فارسی ( که فضایش هم فضای متناسب با رپ است و چندتا از کله گنده‌های رپ‌فارسی با مشارکت هم در آن میخوانند) از PMC ٫که تقریبا بهترین و پر بیننده‌ترین شبکه موزیک ویدیو‌های ایرانی است٫ خیلی به محبوبیت و شناخته شدن این جریان کمک می‌کند. حالا جریان زیر‌زمینی رپ فارسی یک قدم جلوتر آمده و محدود به آهنگها نیست.

از این طرف آلبوم جدید هیچ‌کس هم مثل همه‌ی کارهای قبلی‌اش کلی سبک تازه و روش جدید به رپ فارسی معرفی کرده ( مثل آهنگی که روی یکی از آهنگ‌های گوگوش خوانده‌ ) و علاوه بر این تقریبا اولین آلبومی هم هست که به صورت منسجم بیرون می‌آید و این خودش پایه‌گذار کلی کار جدید خواهد بود.

سرما‌خوردگی

2006-09-20T21:35:00.000-04:00

هنوزم می‌گم: از سرما‌خوردگی متنفرم. بی‌خاصیت ترین مریضی‌ دنیاست.

پ.ن: کسی نظری چیزی راجع به مطلب قبلی ندارد؟ اصلا کسی آهنگ را دانلود کرده؟

Salvator Adamo:Tombe la neige

2006-09-20T00:10:00.000-04:00

از این پست به بعد قصد دارم هر چند پست در میان یک آهنگ معرفی کنم. این آهنگ می‌تواند -مثل آهنگ امروز- یک آهنگ قدیمی و غمگین فرانسوی یا یک آهنگ شاد و دامبول و جواد از یکی از بزرگام موسیقی جواد ایران باشد. سعی می‌کنم در اندازه‌ی اطلاعات و توانم در مورد خواننده و آهنگ و دلیل مهم بودنش توضیح بدهم.

□ Tombe la neige

□ Salvator Adamo

□ 1963

در مورد سالواتوره آدامو اطلاعات زیادی ندارم. راستش تا قبل از این‌که این آهنگ را در یکی از اینترنت‌گردی‌های شبانه ام پیدا کنم و بعد پاپی پیدا کردن خواننده و مشخصاتش شوم چیزی از آدامو نشنیده بودم. اما همین‌که بدانیم آدامو در سال ۱۹۴۳ در کامیسو سیسیل متولد شده ولی در بلژیک بزرگ شده برای شنیدن و لذت بردن از این آهنگ کافی است. البته اگر این‌ها برایتان کافی نبود و حتما برای شنیدن و لذت بردن از آهنگ باید تمام زندگینامه‌ی خواننده‌ی بدبخت را می‌دانستید و مثل من هم تنبلی‌تان نمی‌آمد میتوانید این‌جا اطلاعات کاملی راجع به این خواننده پیدا کنید.

Tombe la neige
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige
Et mon coeur s'habille de noir
Ce soyeux cortège
Tout en larmes blanches
L'oiseau sur la branche
Pleure le sortilège

Tu ne viendras pas ce soir
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige
Impassible manège

Tombe la neige
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige
Tout est blanc de désespoir
Triste certitude
Le froid et l'absence
Cet odieux silence
Blanche solitude

Tu ne viendras pas ce soir
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige
Impassible manège

برف می بارد

برف مي‌بارد
و تو امشب باز نخواهی گشت
برف می بارد
و قلب من پر از سیاهی است
اين همراه ابریشمین
با اشكهای سپيد
پرنده بر شاخه‌ی درخت
افسون می گرید

تو امشب بازنخواهی گشت
نااميدی‌ام به سوی من فرياد می‌زند
اما برف مي بارد٫
با چرخشي آرام

برف می‌بارد
تو امشب بازنخواهی گشت
برف مي بارد
همه چيز از نا‌امیدی سپید است
اطمينانی غمناك
سرما و فقدان
اين سكوت نفرین‌شده
تنهايی سپيد

تو امشب باز نخواهی گشت
ناامیدی‌ام به سوی من فرياد می‌زند
اما برف می‌بارد٫
با چرخشی آرام

آهنگ را از این‌جا دانلود کنید

2006-09-18T11:54:00.000-04:00

بازهم استاد. این بار از زبان پرستو دوکوهکی*.

پ.ن: اصولا متعالی ترین نوع موسیقی٫ موسیقی سنتی است. به خصوص آنهایی صدای استاد دوصدچندانشان کرده. پاپ چی‌چیه؟

*: من از طرف آنهایی که زن‌نوشت را فیلتر کرده‌اند از شما معذرت می‌خواهم. شاید این‌جا بتوانید زن‌نوشت را بدون فیلتر ببینید.

2006-09-16T00:44:00.000-04:00

تقدیم به راوی داستان‌های عامه پسند:

این بهترین دیوار نوشته‌ای بوده که تا به حال دیده‌ام. عکس را یکی‌دوروز بعد از باخت ایران به مکزیک ( که رشادت‌ها و فداکاری‌های میرزاپور در آن کم بی‌تاثیر نبود)٫ در یکی از کوچه‌های تهران‌پارس گرفتم.

استاد شهرام ناظری

2006-09-15T00:17:00.000-04:00

شبی همراه با شهرام ناظری٫ عرفان٫ سیبیل٫ دف و صد البته تفال٫ هیتاچی و کالج پارس وی یو.

پ.ن: شاید بگویید در دنیای امروز استفاده از اسپانسر خیلی مرسوم است و همه‌ی خواننده های معروف از اسپانسر استفاده می‌کنند. اما من فکر می‌کنم خواننده‌ها سراغ اسپانسری بروند که به نوع برنامه طرز لباس پوشیدن و سبک موسیقی‌شان نزدیک باشد. یا حداقل از تبلیغاتی متناسب با فضای کنسرت استفاده کنند. نه این‌که آرم قرمز و سفید شرکتشان را عدل بچسبانند جلوی صحنه ای که خواننده ها و نوازنده‌هایش لباس مشکی پوشیده‌اند. شهرام ناظری بهتر بود برای استفاده از آرم تفال و هیتاچی جلوی صحنه کنسرتش٫ سیبیلش را از ته می‌زد رنگ نارجی یقه‌اش را به همه‌ی پیراهنش تعمیم می‌داد و یک شورت قرمز می‌پوشید. نوازنده ها هم به جای دف و تار و سه تار و عود از درام و گیتار و تومبا استفاده می‌کردند. سبک موسیقی هم از سنتی به راک یا دامبولی لوس آنجلسی تبدیل می‌شد.

پ.ن.۲: هر وقت شهرام ناظری٫ شجریان و اساتیدی از این دست را می‌بینم یاد سالهایی می‌افتم که تقریبا هر نوع موسیقی‌ دیگری به جز از چس‌ناله‌های عارفانه‌ی اساتید غیرمجاز محسوب می‌شد و تلویزیون و رادیو مدام در حال پخش شاهکارهای اساتید بودند. به نظر من این خیلی بد است که آدم تمام شهرتش مدیون زمانی باشد که خودش تنها انتخاب موجود بوده و اصولا رقیبی برای رقابت یا حداقل مقایسه وجود نداشته.

خوب حواستو جمع کن عمو جون

2006-09-13T00:59:00.000-04:00

الان٫ همین‌جوری یاد اون آقاهه افتادم که وسط هیری ویری تحویل بار مهرآباد گیر داده بود که:

پسرم حواستو خیلی جمع کن که از این‌جا زن نگیری. این دخترهای ایران خیلی آب زیر کاهن. تا بفهمن کانادا زندگی میکنی آویزونت می‌شن.

بعد فکر کنید منم مجبور بودم سر تکون بدم و الکی بله بله کنم.

متاسفانه شرق هم رفت

2006-09-13T00:31:00.000-04:00

واقعا خیلی دلم می‌سوزد که شرق تعطیل شده. اگرچه که این اواخر خیلی کم طرفش می‌رفتم و آخرین نسخه‌اش را هم تقریبا بعد از یک هفته شرق نخواندن از روزنامه فروش سر کوچه خریدم ( طبیعتا بعدش هم دیگر ایران نبودم که بتوانم شرق یا هر روزنامه‌ی دیگری بخرم). اما شرق در واقع روزنامه ترین روزنامه‌ای بود که منتشر می شد و واقعا ارزش وقت گذاشتن و خواندن را داشت. ( این را هم بگویم علاوه بر همه‌ی این‌ها خواندن شرق خیلی لذت داشت)

بیچاره٫ همین اواخر تازه شروع کرده بود به بیرون دادن نیازمندی‌ها و کم کم داشت تبلیغات بیلبوردی می‌کرد.اصلا همین شرق خریدنم بهانه‌ای بود برای چاق سلامتی با روزنامه فروش باحال محله.

نمی‌دانم چه‌طوری نوشته را تمام کنم. اما حداقل امیدوارم شرق به یک نوستالژی تبدیل نشود. فقط همین.

تجلیل از برترین تست زنندگان سال ۸۵

2006-09-11T00:37:00.000-04:00

تجلیل از نفرات برتر کنکور ۸۵.

خیلی ممنون از این‌که یک سال از زندگی و وقتتان را به فاک فنا دادید تا در آزمون مزخرف بی‌سر‌و‌تهی مثل کنکور نفر اول شوید.

دقیقا چه معیاری باعث برتری نفرات اول کنکور از این‌همه آدم‌های هم سن و سال خودشان می‌شود؟

به نرگس و نسرین کمک کنید

2006-09-10T02:41:00.000-04:00

جلوی محمود شوکت را بگیرید:
اینجا

شما هم به جمع امضا کنندگان این پتیشن بپیوندید.

( Encoding صفحه را روی Arabic(Windows) تنظیم کنید)

دوستان ته سالنیمونم عشقه

2006-09-10T01:46:00.000-04:00

دلم تنها‌ترین دل‌هاست این‌جا
که از دست رفاقت تیر خورده

دلم با پای زخمی٫ لنگ لنگون
تن زخمیشو از پیش تو برده

قدیما مونس و یارش تو بودی
ولی حالا دلم تنها ترینه

چه خوش بودم به حرفای دروغت
که عشق من پناه آخرینه
که عشق من پناه آخرینه

خسته‌ام من ...
خسته‌ام من ...

(دکلمه‌ی اول آهنگ -خسته‌ام من- اثر جاویدانی از استاد جواد یساری)

زیدان:نامرد بهم گفت علی دایی

2006-07-09T19:30:00.000-04:00

بعضی وقت‌ها هست که آدم از ته وجودش دوست دارد جای تک تک اجزای صورت آدم دیگری را جابه‌جا کند. تقریبا بیشتر بعضی وقتها آدم به جای این‌که کار بالایی را انجام بدهد سرش را پایین می‌اندازد کمی لبش را گاز می‌گیرد احیانا دو‌سه‌تایی فحش خوارمادر زیرلبی به آن آدم دیگر می‌دهد راهش را کج می‌کند و می‌رود. مثلا یک‌وقتی مثل برخورد با آن الاغی که تورا موقع صحبت با راننده‌ی تاکسی هل داده که: برو کنار و در جواب سوال محترمانه و سیویلایز تو هم که پرسیدی آقا چرا هل می‌دی گفته : هنوز هلت ندادم اگه هلت می‌دادم قشنگ هلت می‌دادم که بری تو جدول!. بعد تو هم با وجودی که خون خونت را می‌خورد که برگردی و بگویی: برو اون ***‌ی عمتو هل بده مرتیکه‌ی مادر‌*** و بعد هم مشتت را با تمام قدرت بکوبی وسط صورت بی‌ریخت طرف(البته تا همین‌جا هم اعصابت به اندازه‌کافی سوهان زده شده و دعوا و فحش و کتک‌کاری فقط باعث بیشتر سوهان خوردن اعصابت می‌شود) مجبور می‌شوی در کمال احترام به لحن مودبانه‌ات ادامه بدهی که: اما من داشتم با راننده تاکسی حرف می‌زدم.

اما در بعضی از این بعضی‌وقت‌ها به جای این‌که مثل مورد بالا از خیر دعوا و کتک‌کاری بگذری با تمام وجود به خواسته‌ی قلبی‌ات پاسخ می‌دهی و با سر می‌روی توی شکم آن آدم دیگری. مثل همین کله‌ای که زیدان زد توی سینه‌ی ماتراتزی. من در این حادثه به عنوان یک ناظر تلویزیونی حق را تمام و کمال به زیدان می‌دهم. دلیلم هم همان حس درونی‌ای است که راجع‌بهش صحبت کردم. حالا هزار ساعت هم که عادل فردوسی‌پور راجع به حرکت ناجوان‌مردانه و ضرورت اخلاق در بازی صحبت کند من باز هم سر حرف خودم هستم. اصلا از کجا می‌دانید ماتراتزی که از زیدان کتک خورد رفتارش جوان‌مردانه‌بوده؟ از کجا معلوم که این‌بابا در تمام طول بازی بیخ گوش زیدان چرت‌و‌پرت نمی‌گفته؟ به نظر من زیدان در آن لحظه در موقعیتی قرار گرفته بود که باید مهم‌ترین تصمیم‌اش را می‌گرفت. یا باید سرش را می‌انداخت پایین و با حسرت همان کله‌ای که زد فوتبال را ترک می‌کرد یا این‌که قید چند دقیقه بازی را بزند و به خواسته‌ی درونی‌اش پاسخ بدهد و حق ماتراتزی را کف دستش بگذارد. اصلا به نظر من ارزش آن کله از ده‌تا قهرمانی جام بیشتر بود. حالا هی راجع به بازی‌ جوان‌مردانه و اخلاق و این چیزها جرف بزنید.

راننده‌های توپ تهرانی

2006-06-29T18:50:00.000-04:00

یکی از خوبی‌های تهران این است که در هر بار تاکسی سوار شدن می‌توانید منتظر یک شخصیت آس و دست اول باشید. اصلا به خاطر همین یک مورد است که من حاضرم کلی دود و کثافت و فحش ناموسی و آدم‌های اخمو و شرایط اعصاب خورد‌کن را تحمل کنم و به ایران بیایم (خیلی خودتان را ناراحت نکنید بالاخره تهران ما در حال حاضر چیزی جز این نیست. تازه من دخترهای پر افاده‌ی از دماغ فیل افتاده اش و پسرهای پر از توهم خوش‌تیپی اش را فاکتور گرفتم). من هر بار موقع سوار شدن به ماشین‌های مسافر‌کش چشم و گوشم را تا ته باز می‌کنم که خدای نکرده چیزی از سخنان گهربار و چاره ساز راننده‌های عزیز را از دست ندهم. یکی دوباری هم صدایشان را برای خودم ظبط کردم و هر از گاهی هم به صدایشان گوش می‌دهم.

امروز هم یکی از آن مورد‌های دست اول و آس به تورم خورد. اول از همه این راننده‌ی عزیز هم مثل همه‌ی موارد توپ این جور قضایا زیاد روی زمین بند نبود و داشت آن بالا بالا ها سیر می‌کرد. سیگاری هم آتش کرده بود و داشت نرم نرمک رانندگی می‌کرد. همین‌جوری الکی الکی برای من بوق زد و من هم الکی الکی گفتم دوم. تا این جای کار چیز خاصی اتفاق نیفتاد. اما اتفاق اصلی از آن جایی شروع شد که آقای راننده که بعدا معلوم شد میکانیک هم هستند با شور و هیجان خاصی پیکانی را به من نشان دادند که چرخهایش به طرز عجیبی کج شده بود. من هم بی‌انصافی نکردم گفتم: وای ببین چی شده! البته می‌توانستم با یک بله البته‌ی خشک و خالی سر‌و‌ته قضیه را به هم بیاورم اما راستش حیفم آمد چنین موقعیت توپی را از دست بدهم. این‌جا بود که آقای راننده که متوجه شور و اشتیاق من برای شنیدن حرف‌های خودش شده بود شروع کرد به توضیح دادن که آره این صفحه دفش پاره شده و باید پیچ‌های فلان جا را باز کنی بع چرخها را بکشی بیرون بعد فلان کنی بعد هم صفحه دف را دوباره ببندی بعد دوباره چرخ‌ها‌ را بگذاری سر جایشان. من هم برای تکمیل موقعیت گفتم آره ماشاااله شما چقد از این چیزا می‌دونی داداش٫ من اصلا ازین چیزا حالیم نیست. آقای راننده هم در کمال تواضع و در حالی که معلوم بود حالت توپشان به اوج رسیده و کم کم دارند از زمین فاصله می‌گیرند قبول کردند که تمام مراحل باز و بسته کردن دم و دستگاه صفحه دف را با تمام جزئیات دوباره توضیح بدهند. من هم دوباره برای تکمیل توضیحات ایشان یک سوال فنی الکی پرسیدم و ایشان هم دوباره همان حرفها را با کمی اضافات تحویل من دادند. خوشبختانه این‌جا بود که به مقصد رسیدیم و من با یک: داداش هر جا که راه دستته من پیاده می‌شم٫ صحبتهای آقای راننده را که داشت همان داستان قبلی را با کمی تغییرات در مورد پراید که دفش جلوست و خیلی باحال تر است تکرار می‌کرد قطع کردم. آقای راننده هم با یک بیا داداش٫ ماشین را که دیگر داشت مثل یک گلایدر روی هوا پرواز می‌کرد به کنار خیابان کشیدند و با کلی تعارف کرایه را گرفتند و با هم مثل دو رفیق قدیمی خداحافظی کردیم.

بدون هیچ پشیمانی

2006-04-27T22:08:00.000-04:00

برایم جالب است بدانم چه احساسی بهتان دست می‌دهد که بعد از یک سال بفهمید نام ترانه‌ی فرانسوی بی‌نام و نشانی که از یک سایت پرت دانلود کردید چه کسی است و مثلا چه کسی آن را خوانده؟

به من یکی که این قضیه خیلی کیف داد. به خصوص که این آهنگ را جدای از معنی‌اش (که طبیعتا تا امروز چیزی ازش نمی‌دانستم) خیلی دوست داشتم.

مرتیکه‌ی [...]ی [...]ی [...]ی [...]ی [...]ی [...]ی [...]

2006-04-27T19:03:00.000-04:00

من مدتها بود تصمیم گرفته‌بودم در مورد دیگران پیش‌داوری نکنم٫ از کسی جلوی دیگران بد نگویم و به کسی توهین نکنم. حتی سعی می‌کردم اگر از کسی خوشم نمی‌آید و راه به راه توی دلم بهش فحشهای چارواداری می‌دهم حداقل موقع دیدنش یک لبخند بزنم و قضیه را به خوبی و خوشی تمام کنم.

اما واقعا در بعضی از موقعیتها آدم مجبور می‌شود دهنش را باز‌کند و تمام فحشهای اصیل و غیراصیلی را که در طول بیست سال زندگی شرافت‌مندانه یاد گرفته سرازیر کند طرف یکی. مثلا یکی از همین "یکی" ها همین بابایی است که سال قبل سایتم را میزبانی می‌کرد. همین دو سه ماه پیش بود که همه چیز را به هم زد و کل سایت را به لقا‌الله پیوند زد٫ و بالاخره بعد از کلی پیغام و پسغام مشخص شد که آقا خودشان می‌خواهند سرور راه بیاندازند و قرار شده سرورشان که راه افتاد همه چیز را برگردانند سر‌جای اولش. طبیعتا این راه افتادن سرور و این قضایا یکی دو ماهی طول کشید. بعدش با کلی خواهش و تمنا آقا یک یوزر و پسورد Ftp مرحمت فرمودند و کنترل پنل و این‌جور چیز‌ها را دودره فرمودند. بعد هم متوجه شدم که تمام MT و Pixel Post را به جای منتقل کردن با بیل ریخته وسط هاست جدید. طبیعتا من هم تصمیم گرفتم تا پایان قرادادم که یکی دو روز پیش بود صبر کنم و بعد از تمام شدن مهلت اعتبار دومین و هاست از یک جای دیگر سرویس بگیرم. اما امروز که داشتم ایمیل‌هایم را چک می‌کردم ایمیلی از طرف واسطه‌ی من و این آقا گرفتم که بله٫ آقا برداشتند برای خودشان مدت اعتبار دومین و هاست را تمدید کرده‌اند و ایمیل هم زده‌اند که در اولین فرصت پول را بهشان بدهیم.

البته و صد البته جواب من چیزی جز نمایش تمام و کمال یکی از انگشتان دست و مقادیری فحش اصول‌گرایانه نبود. اما این بار احساس می‌کنم اگر حرکتی نکنم باید فاتحه دومین را هم بخوانم. برای همین می‌خواهم هرطوری شده دومین را از چنگش در بیاورم و کارم را شروع کنم. خوشبختانه خوش شانسی‌ام هم همین است که دومین به اسم من ثبت شده و هنوز هم می‌توانم امیدوار باشم.

حالا منظورم از این همه صحبت این بود که بگویم: بزودی در این مکان یک عدد دات کام نصب خواهد شد.

فصل بهاره دلا بی‌قراره

2006-04-20T22:19:00.000-04:00

به سلامتی ماجرای گیر دادن به حجاب هم به طور جدی جدی شروع شد. داشتم کمی نگران می‌شدم. فکر کنید فصل بهار باشد هوا هم گرم باشد هیچ انتخاباتی هم در راه نباشد بعد هیچ خبری از گیر دادن به حجاب نشنوی. خوب طبیعتا نگران می‌شوی و دلت هزار‌ راه می‌رود که چرا گیر‌دادن به حجاب شروع نشده. من هم موافقم. باید زد و کشت و جرداد و به حجاب گیر داد.

البته خدای نکرده ما هم انسانیم طبق قاعده‌ی انسان بودن کمی حافظه داریم و تابستان پارسال را یادمان هنوز به یاد می‌آوریم. تمام همین جوانهای منحرف و فاسد شده بودند امید کشور و نظام و نور‌چشم کاندیداهای محترم. خبری هم از گیر دادن به حجاب و این صحبتها نبود.هههی... یادش به خیر چه روزگاری بود.

آره٫ داشتیم چی می‌گفتیم... بینیویس

2006-03-31T12:08:00.000-05:00

آخه من قربون هیکلت بشم. اگه هر سفر بخواد این‌جوری آتیش بزنه تا به حال تموم دنیا باس سوخته باشه.
(یا حداقل در سفرها و بازدید‌های سرزده جناب‌عالی از نقاط مختلف ممکلت عزیزمان خواهد سوخت)

پ.ن:‌با الهام از شهر قصه
پ.ن۲: ایده‌ی اصلی ماجرا متعلق به نقطه ته خط است.

فاجعه‌ای برای عکاسی خبری

2006-03-30T20:36:00.000-05:00

اولین عکسهای من در یک روزنامه.

توضیح: Excalibur هفته‌نامه رسمی دانش‌آموزان دانشگاه یورک است که هر چهارشنبه در داشگاه توزیع می‌شود.

جیمز کمرون: شخصیت ترمیناتور را از روی حاجی‌های فیلم‌های دفاع مقدس پیدا کردم

2006-03-29T16:48:00.000-05:00

ای‌وای. ای‌داد بر ما. ما چه‌قدر خنگ بودیم و خبر نداشتیم٫ باباجان اسپیلبرگ هم می‌گوید بسیجی٫ چرا ما از قافله عقبیم؟

۱-آیا رضا ایران‌منش اصلا انقدر بزرگ هست که بخواهد روی صندلی داغ بنشیند؟ آیا اصولا برنامه صندلی داغ باید یک بازیگر معمولی صدا و سیما (توجه کنید صدا و سیما٫ نه سینما) را برای نشستن روی صندلی داغ دعوت کند یا یک مقام مسئول؟‌
رضا ایران‌منش که با خانواده‌سبز هم میتواند مصاحبه کند.

۲-خواهش می‌کنم قبل از این که حرف‌های ایران‌منش را باور کنید این سوالها را از خودتان بپرسید:‌

چه‌کسی یا کسانی و چه‌موقعی از اسپیلبرگ پرسیده‌اند؟‌
این پرسش و پاسخ را در کدام مجله یا روزنامه یا وب‌سایت می‌شود پیدا کرد؟

۳-آیا اصولا ایران‌منش فیلم نجات سرباز رایان رادیده است؟ ( حتی برای یک بار). برای اطلاع آقای حمیدرضا علاقه‌بند و همین‌طور آقای ایران‌منش عرض کنم که سرجوخه رایان غلط است و سرباز رایان درست است نقشش را هم تام هنکس بازی نکرده و مت دیمون بازی کرده. داستان فیلم هم در جنگ جهانی دوم می‌گذرد٫ فکر می‌کنم آن موقع‌ها هنوز بسیجی‌ها به دنیا نیامده بودند. علاوه بر همه این‌ها داستان فیلم بیشتر از‌ این‌که در مورد ایثار و فداکاری و نابودی تمام ارتش عراق با یک کلاشینکف باشد در مورد سرباز‌های آمریکایی و اهداف استعمار جهانی است. حالا تا دلتان می‌خواهد درجا بگرخید. اگر بس نبود دو سه بار هم موقع دویدن بگرخید که یک وقت خدای نکرده نگرخیده از این دنیا نروید.

آژیر خطر

2006-03-23T10:08:00.000-05:00

امروز واقعا خوب شروع شد. این را از اتفاقی که صبح سر کلاس افتاد می‌گویم.

یک کلاس اقتصاد دارم که راس ساعت هشت صبح شروع می‌شود و مطالبش هم آنقدری مهم هستند که ارزش کلاس رفتن را داشته باشند. اما خوب همان‌طوری که گفتم این ساعت هشت شروع شدنش یک کمی مشکل دارد. آدم مجبور است ساعت هفت صبح خواب نازنینش را رها کند و برای کلاس آماده شود. برای همین خیلی‌ها از خیر حضور در کلاس می‌گذرند و به جایش خواب چاق می‌کنند. آنهایی هم که سر کلاس هستند معمولا پنجاه درصد مطالب را به خاطر چرت‌زدن از دست می‌دهند (البته این برای دانش آموزان معمولی بود٫ وگرنه همیشه و در همه‌جا چند نفری هستند که در هر شرایطی سر کلاس حاضر باشند و همه‌ی مطالب را هم با دقت گوش کنند).

امروز صبح هم در حالت نیمه‌بیدار سر کلاس نشسته بودم و داشتم از زور بی‌حوصلگی به ساعتم نگاه می‌کردم و بقیه هم یا داشتند چرت می‌زدند یا نت بر‌می‌داشتند که صدای آژیر خطر چرت همه را پاره کرد. اول همه به هم نگاه کردند بعد چون چیزی نفهمیدند به استاد نگاه کردند. استاد هم اول کمی فکر کرد بعد به همه نگاه کرد بعد از کلاس بیرون رفت و به کلاس‌های دیگر نگاه کرد و چون کلاس‌های دیگر همگی در حال خالی شدن بودند به ما گفت که از کلاس بیرون برویم. ما هم کیف و کتابمان را توی کیفمان گذاشتیم و یکی یکی از کلاس بیرون رفتیم. استاد هم که دید عمرا نمی‌تواند مارا دوباره جمع و جور کند ادامه درس را گذاست برای جلسه بعد.

نوروز پیروز

2006-03-20T16:17:00.000-05:00

دیری دیری دیریم. دیری دیری دیریم ...
(این صدای همون آهنگ معروف تحویل شدن سال نوست. سعی کنید همین‌طوری که می‌خواندیش صدایش را هم در بیاورید که جنبه مولتی‌مدیای وبلاگ هم حفظ شده باشد)

سال نوی همه شما مبارک.

امسال به علت دوری از ایران و صد‌البته تنها بودن٫ از دو سال قبل هم کمتر حال و هوای نوروز را حس کردم. موقع تحویل سال هم مجبور بودم در کتابخانه باشم. اما وقتی که دو٫‌سه دقیقه بعد از سال تحویل تلفنم زنگ خورد و صدای پدرم را پشت خط شنیدم و بعد با تمام فامیل صحبت کردم کلی خوشحال شدم و تمام ناراحتی و غم و غصه‌ام دود شد رفت هوا. بعدش هم که از کتابخانه آمدم بیرون یکی از بچه‌ها را دیدم و با هم کلی گپ زدیم و سال نو را تبریک گفتیم و شادمانی کردیم و خوشجال بودیم. طبیعتا الان هم نشسته‌ام جلوی مانیتور و با خوشحالی تایپ می‌کنم و سال نوی شما عزیزان را تبریک می‌گویم.

از طرفی٫ دیشب با تلفن آن برادر عزیزی که سایتم را نگه‌داری می‌کرد و همین دو‌سه هفته پیش یک مرتبه سایت را برای نگه‌داری برد به فلان‌جایش٫ تماس گرفتم و ضمن تبریک سال نو خواستار ارایه اطلاعات دقیقی در مورد وضعیت سایتم شدم. البته همه‌ی این‌ها را در پیغام گیرش گفتم چون گوشی را بر نداشت. این را هم بهش گفتم که هر‌چه سریع‌تر جوابم را بدهد و صد البته تا الان هیچ جوابی نداده. پس با این وجود دو اتفاق حتما رخ خواهند داد:

۱- امشب من به همان آقا زنگ خواهم زد و ضمن تبریک سال نو خواهر و مادرش را جلوی چشمش خواهم آورد.

۲- حداقل تا یک ماه دیگر من هنوز این‌جا خواهم بود و اسباب کشی نخواهم کرد.

این بود انشای تبریک سال نوی من به شما.

2006-03-15T16:41:00.000-05:00

یک خبر بد دارم که البته خودم هم از طریق آزاده عصاران شنیدمش:‌

آلفرد یعقوب‌زاده را گروگان گرفته‌اند.

خیلی حالم گرفته شد وقتی خواندمش.

هیچ اطلاعاتی هم راجع به گرونگان‌گیری‌های فلسطینی ندارم اما امیدوارم با نوع عراقیشان فرق داشته باشند و آلفرد یعقوب‌زاده مثل دفعه قبل سالم و سرحال این قضیه را از سر بگذراند. البته از حال و حوای عکس و لبخند روی لبهای Caroline Laurent می‌شود حدسهایی زد که قضیه خیلی خطرناک نباشد. امیدوارم!

تکمیل: مثل این‌که من خیلی از دنیا عقبم. خوشبختانه قضیه به خوبی و خوشی تمام شد و آلفرد یعقوب‌زاده سالم و سرحال آزاد شده.

چهارشنبه‌سوری

2006-03-14T16:34:00.000-05:00

چقدر دلم برای چهارشنبه‌سوری‌های ایران تنگ شده. برای همه آن نارنجک‌ها و دینامیت‌ها و سیگارت‌های ریز اعصاب خردکنی که جان می‌دادند برای انداختن زیر دست و پای جمعیت.

چهارشنبه‌سوری فقط در ایران. چهارشنبه‌سوری‌های یخ این‌جا با جمعیت بی‌حال و همه گروه‌های مسخره سیاسی که از هر فرصتی برای اعلامیه پخش کردن استفاده می‌کنند حال آدم را می‌گیرند.

در همین زمینه:

عکس‌های چهارشنبه‌سوری از ایسنا

چند‌تا عکس خوب

2006-03-12T20:33:00.000-05:00

داشتم عکسهای خبر‌گزاری‌های مختلف را نگاه می‌کردم که چشمم خورد به این چند‌تا عکسی که لینکشان را همراه با توضیح این پایین گذاشته‌ام. حیفم آمد که شما خوانندگان عزیز و محترم این وبلاگ در‌پیت را از لذت دیدنشام محروم کنم.این شما و این عکسها:

چهار‌شنبه‌سوری:

■ جناب سروان در حال ترقه بازی.
یک جوری ژست گرفته که آدم را یاد نبرد رزمندگان اسلام در جبهه‌های حق غلیه باطل می‌اندازد

صحنه‌هایی از بازی استقلال و پرسپولیس:

■ صحنه‌ای از بازی جوانمردانه‌ی بازیکنان پرسپولیس
نمی‌دانم چرا هروقت علی‌انصاریان را می‌بینم یاد بازی جوان‌مردانه می‌افتم.

■ بازهم در همین زمینه

■ جوان‌مردی تمام و کمال

■ رضا عنایتی و علی انصاریان در حال خوش و بش با یکدیگر
البته فارسی‌اش می‌شود توصیف دقیق اعضای بدن خواهر و مادر هم‌دیگر

2006-03-12T14:16:00.000-05:00

میلوشویچ هم مرد. خیلی معمولی. در اثر نارسایی قلبی یا هر کوفت و زهر‌مار دیگری. لامصب انقدر دادگاه را با دودره‌بازی طول داده بود که دیگر همه فراموشش کرده‌بودند.

حالا همین صدام هم دارد با زرنگ بازی کاری می‌کند که دادگاهش انقدر طول بکشد که هم یادشان برود که روزی موجود کثیفی به نام صدام وجود داشته.

تن تن در یک عکس

2006-03-09T14:23:00.000-05:00

ای قشنگ تر از پریا تنها تو گوچه نریا

بچه‌های محل دزدن عشق مارو می‌دزدن.

رییس جمهور سیاحتی تفریحی مکتبی مردمی

2006-03-08T10:50:00.000-05:00

اصلا دقت کرده‌اید که تمام عکسها و گزارشهای تصویری‌ای که از سفرهای احمدی نژاد به شهرستانها وجود دارند مثل هم‌اند؟ سفر رییس جمهور به فلان شهر و رییس جمهور در جمع مردم فلان شهر.

روال عکس‌ها هم معمولا این‌طوری است:
عکسهای مردم در حال دویدن دنبال ماشین حامل رییس جمهور و عکسهای رییس جمهور در حالی که تا کمر از ماشین بیرون آمده‌اند که آنهایی که می‌خواهند با گرد و غبار ایشان تبرک کنند راحت باشند٫ یکی دوتا عکس از جمعیت در محل سخنرانی٫ یک عکس از احمدی نژاد در حال خنده یا با دست‌های باز در حال نابودی آمریکا و اسراییل٫ دو‌سه‌تا عکس از جمعیت به خصوص عکسهای احساس بر انگیز مثل دختر بچه‌ای در حال گریه یا له شدن یک پسر بچه در اثر هجوم جمعیت٫ یک یا دو عکس از مردم در حال شعار دادن و احمدی‌نژاد در حال ابراز احساسات با خنده یا فرم خاص دست.

البته بازهم صد رحت به خبرگزاری فارس و ایسنا٫ خبرگزاری مهر که معمولا تا سی‌تا گزارش ویزه‌ی تصویری از هر سفر ندهد ول کن معامله نیست.